“คุณย่าเฉินคะ” เจียงเซี่ยยิ้มสดใสพลางทักทาย
“อ้าว พวกเธอสองคนรีบเข้ามาสิจ๊ะ” คุณย่าเฉินได้ยินเสียงหวานนุ่มของเจียงเซี่ย ก็ยิ้มจนเห็นเหงือก
ทั้งสองคนเดินตามคุณย่าเฉินเข้าไป บ้านแถบนี้ส่วนใหญ่พอผ่านประตูใหญ่เข้าไปก็จะเป็นลานบ้าน ในลานปลูกผัก ตากผ้า และกองฟืนไว้
เพราะบ้านตระกูลเฉินเป็นช่างไม้ มุมหนึ่งจึงมีกองไม้สารพัดชนิดอยู่ไม่น้อย
“คุณย่าเฉินคะ ที่นี่มีตู้เก็บของกับที่วางอ่างล้างหน้าไหมคะ” ฉินอวิ๋นไห่ถามล่วงหน้าแล้วว่าเจียงเซี่ยต้องการอะไร
พอเข้ามาในบ้านตระกูลเฉิน เขาก็ถามแทนเจียงเซี่ยทันที
“ของที่ทำเสร็จแล้วอยู่ในเรือนฟืนหลังบ้าน ย่าพาพวกเธอไปดูไหมจ๊ะ” คุณย่าถาม
“ได้ครับ รบกวนคุณย่าเฉินแล้ว” ทั้งสามคนจึงเดินไปยังเรือนฟืนหลังบ้าน
พอเจียงเซี่ยเข้าไป ก็เห็นตู้หลายแบบ ที่วางอ่างล้างหน้า ตะกร้าสาน ตะกร้าคาบหลัง โต๊ะ เก้าอี้ และของอื่น ๆ อีกมากมาย
ต่อไปพอเธอย้ายออกไป แน่นอนว่าต้องซื้อโต๊ะเก้าอี้
แต่ตอนนี้เธอไม่อยากเอาของมาวางไว้ในเรือนฟืนของที่พักปัญญาชนมากเกินไป เพราะข้างในไม่มีที่พอเก็บของมากนัก
เธอกวาดตามองไปรอบ ๆ แล้วเลือกอ่างสองใบ ตู้เก็บของที่มีกุญแจหนึ่งใบ ที่วางอ่างล้างหน้าหนึ่งตัว และม้านั่งไม้ตัวเล็กหนึ่งตัว
“จะเลือกอย่างอื่นอีกไหม” ฉินอวิ๋นไห่มองอยู่ข้าง ๆ แล้วถาม
เจียงเซี่ยส่ายหน้า “ตอนนี้ยังไม่ต้องค่ะ ถ้าต้องการอะไรค่อยมาอีกที”
“งั้นพวกเรากลับไปก่อน เดี๋ยวผมเอาเงินมาให้” ฉินอวิ๋นไห่ไปทำงานในไร่ จึงไม่ได้พกเงินติดตัวมา
“ไม่ต้องยุ่งยากขนาดนั้นหรอกค่ะ” เจียงเซี่ยถามราคากับคุณย่าเฉิน แล้วหยิบเงินออกมายื่นให้ทันที
ฉินอวิ๋นไห่เห็นดังนั้นก็คิดว่า กลับไปแล้วจะต้องเอาเงินเก็บกับตั๋วต่าง ๆ ให้ซีเซีย แบบนี้ตอนที่เขาไม่อยู่ข้างกายซีเซีย เธอจะได้ซื้อของได้สะดวก
“ผมยกตู้ไปก่อนนะ คุณรออยู่ตรงนี้ เดี๋ยวผมกลับมาเอาที่วางอ่างล้างหน้ากับม้านั่ง” ฉินอวิ๋นไห่พูดพลางเอาอ่างสองใบยัดใส่ตู้
“ฉันไปด้วยค่ะ” เจียงเซี่ยไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนแอไร้เรี่ยวแรงเสียหน่อย