“ฟังแม่ฉันนะ รีบเข้าไปเก็บข้าวของแล้วกลับบ้านกับฉันเดี๋ยวนี้” หวังโก่วเชิ่งผลักหลี่เหลียนหัวอย่างไม่สบอารมณ์
ก่อนหน้านี้มองหลี่เหลียนหัวก็ยังดูดีอยู่ ทำไมตอนนี้ถึงดูทึ่ม ๆ อย่างนี้
สายตารังเกียจของหวังโก่วเชิ่งทำให้หลี่เหลียนหัวเดือดดาล จนเกือบพุ่งเข้าไปอัดเขา
ผู้ชายเฮงซวยคนนี้ กล้าดียังไงมารังเกียจนาง
แต่พอเห็นแม่ของหวังโก่วเชิ่งยืนอยู่ข้าง ๆ ด้วย ยายแก่ชนบทพวกนี้เวลาตีคนก็ไม่ต่างจากหญิงปากตลาด แถมข้าง ๆ ยังมีเจียงเซี่ยคอยยุแยงอีก หลี่เหลียนหัวจึงไม่กล้าเสี่ยง ได้แต่กล้ำกลืนความคับแค้นใจเข้าไปเก็บสัมภาระของตัวเอง
นอกจากผ้าห่มกับเสื้อผ้าของนางแล้ว ยังมีตู้ใบหนึ่งด้วย พอเก็บข้าวของเรียบร้อย นางก็เรียกแม่ลูกหวังโก่วเชิ่งเข้ามาช่วยยกตู้
เดิมทีทั้งสองคนไม่เต็มใจนัก คิดว่าหลี่เหลียนหัวกล้าดีอย่างไรมาสั่งงานพวกเขา
แต่พอเดินเข้าไปในที่พักปัญญาชนอย่างไม่เต็มใจแล้วเห็นตู้ ทั้งสองก็ยอมช่วยอย่างฝืน ๆ
อย่างไรเสียของเหล่านี้ก็ได้มาเปล่า ๆ เอากลับไปตั้งไว้ที่บ้านก็ยังนับเป็นข้าวของชิ้นหนึ่ง
เดิมทีแม่ของหวังโก่วเชิ่งคิดจะขอให้คนในที่พักปัญญาชนช่วย แต่พอเห็นทุกคนยืนอยู่ห่าง ๆ ก็เบ้ปากแล้วไม่พูดอะไร
ทางฝั่งปัญญาชนชายเองก็ไม่ค่อยไปยุ่งกับฝั่งปัญญาชนหญิงอยู่แล้ว
ส่วนพวกปัญญาชนหญิงก็รังเกียจที่หลี่เหลียนหัวเสนอตัวไปบ้านตระกูลหวัง จึงไม่มีใครอยากข้องเกี่ยวกับพวกเขา
เมื่อเห็นทั้งสามคนเดินออกไปแล้ว เหอเหม่ย์ลี่ถึงค่อยเอ่ยปาก “หลี่เหลียนหัวนี่มันป่วยจริง ๆ ไม่เอาอะไรสักอย่าง แล้วยังตามไปบ้านตระกูลหวังอีก ช่างไร้ยางอาย”