หัวหน้าทีมใหญ่ฉินคร้านจะสนใจเขาด้วยซ้ำ
เขาจะพูดอะไรได้ล่ะ?
ลูกชายของเขาส่งสายตาให้เขา บอกให้พาคนพวกนี้ไปกรมตำรวจ
ถึงเขาจะไม่รู้ว่ามีปัญหาอะไรซ่อนอยู่ แต่ก็ย่อมให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่
“พูดสิ ทำไมไม่พูดล่ะ? เรื่องของสองกองผลิตบานปลายไปถึงกรมตำรวจแล้ว ไม่กลัวขายหน้าหรือไง?” หัวหน้าหลี่โมโหจนแทบระเบิด
ทั้งที่เป็นแค่เรื่องเล็กน้อยแท้ ๆ แต่กลับต้องถึงขั้นไปกรมตำรวจ เขาขายหน้าไม่ไหวจริง ๆ
“ตอนนี้รู้จักกลัวขายหน้าแล้วหรือ? แล้วทำไมปกติไม่เห็นสั่งสอนลูกชายกับหลานชายให้ดี? ถ้าสั่งสอนพวกเขาให้ดี จะไปก่อเรื่องได้หรือ? ถ้าไม่ก่อเรื่อง แล้วจะมีโอกาสขายหน้าได้อย่างไร? คนในบ้านตัวเองมีปัญหา ยังกล้าเอาเรื่องขายหน้ามาพูดอีกหรือ? ฉันยังไม่ได้พูดเลยว่าขายหน้า แล้วคุณมีหน้าอะไรมาพูดเรื่องขายหน้า?”
ปกติหัวหน้าทีมใหญ่ไม่ค่อยพูด ไม่ใช่เพราะพูดไม่เป็น แต่เพราะภรรยาของเขาฝีมือการต่อสู้เก่งกาจ จนไม่ต้องให้เขาออกโรง
หัวหน้าหลี่ถูกเหน็บแนมจนหน้าแดงคอแดง หันไปตบหลี่เถียะหนิวฉาดหนึ่ง “เพราะแกคนเดียวแท้ ๆ ถึงทำให้ฉันขายหน้า!”
หลี่เถียะหนิวไม่กลัวใคร แต่กลัวพ่อของตัวเอง
โดนตบเข้าให้ เขาโมโหจนแทบตาย แต่ก็ไม่กล้าระเบิดอารมณ์ออกมา
แต่ในใจก็อัดอั้นเต็มที จะไม่ระบายออกมาก็ไม่ได้ เขาจึงหันไปตบหลี่เย่าจู่ฉาดหนึ่ง “ยังเด็กแท้ ๆ ก็ริอ่านก่อเรื่อง ตอนนี้ทำให้ฉันโดนตบไปด้วย!”
หลี่เย่าจู่อายุสิบสามปี พอโดนตบจนเจ็บก็ร้องไห้โฮออกมา