เจียงเซี่ยพยักหน้า “ชุดของพี่สาวคนที่สองเฉิงนี่สวยจริง ๆ คนเย็บฝีมือดีมาก”
“อาสะใภ้รองของผมเย็บเองครับ” ตอนฉินซิงถิงพูดจบ เจียงเซี่ยก็เห็นแววอิจฉาเต็มตาของฉินซิงเหวิน
ฉินซิงรุ่ยกลับทำหน้าภูมิใจ “แม่เก่งที่สุดเลย เย็บเสื้อผ้าเก่งมาก”
ที่จริงฉินซิงรุ่ยอยากบอกว่าแม่ยังปักผ้าได้สารพัดลายด้วย แต่แม่กำชับไว้ว่าอย่าพูดเรื่องนี้กับคนนอก ไม่อย่างนั้นครอบครัวของพวกเขาจะเดือดร้อน
“เก่งจริง ๆ ด้วย” เจียงเซี่ยเป็นใครกัน? ทั้งฉลาดเป็นกรดและสายตาเฉียบคม เพียงดูสีหน้าและฟังคำพูดของฉินซิงรุ่ย เธอก็รู้ได้ทันทีว่าฝีมือด้านนี้ของพี่สะใภ้รองตระกูลฉินต้องไม่ธรรมดา
ฝีเข็มบนชุดประณีตถี่แน่น เส้นด้ายเรียบลื่น ดูแล้วสบายตา
เมื่อก่อนเธอเคยเห็นงานปักมาสารพัด ไม่ว่าจะเป็นงานปักซูโจว งานปักหูหนาน หรืองานปักเสฉวน
เจียงเซี่ยยังอดเดาไม่ได้ว่า คงเพราะยุคสมัยนี้วุ่นวายเกินไป ต่อให้หลายคนมีฝีมือปักผ้าก็ไม่กล้าแสดงตัวง่าย ๆ กลัวว่าจะเกิดเรื่องขึ้น
ตอนนี้เธอเองก็ยังไม่มีความคิดจะทำอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ จึงคุยกับเด็ก ๆ ไปเรื่อยเปื่อย
จากเด็ก ๆ เธอได้รู้ชื่อของลูกชายสองคนของฉินคนที่สาม คนโตฉินซิงเฟิงอายุสามขวบ ส่วนคนเล็กฉินซิงจวิ้นอายุหนึ่งขวบ
ฉินคนที่สามกับภรรยาทำงานอยู่ในเมือง ลูกทั้งสองจึงอาศัยอยู่ในเมืองด้วย
ทุกเดือนพอถึงวันหยุด สองสามีภรรยาก็จะพาลูก ๆ กลับมาหนึ่งหรือสองครั้ง
ชีเจินจู ภรรยาของฉินคนที่สาม เป็นหญิงสาวในเมือง พ่อแม่ต่างก็มีงานทำ ฐานะทางบ้านจึงดีมาก
ก่อนหน้านี้ฉินซิงจวิ้นคนเล็กอยู่ในความดูแลของหยุนลี่หลานมาตลอด ช่วงนี้แม่ของชีเจินจูหยุดพักอยู่บ้าน จึงรับเด็กไปอยู่ด้วย พอถึงเวลาต้องกลับไปทำงานค่อยส่งกลับมาให้หยุนลี่หลานช่วยดูแล