“หัวหน้าครับ” หลิวฮงยืนอยู่หน้าประตูแล้วเอ่ยขึ้นอย่างนอบน้อม “มีคนอยากขายของครับ”
เจ้าจิ่วพยักหน้า สายตาจับจ้องไปที่เจียงเซี่ย
เมื่อเห็นท่าทีของเจ้าจิ่ว หลิวฮงก็รีบพาเจียงเซี่ยเข้าไปด้านในทันที
“นี่คือสินค้าของฉัน พวกคุณดูก่อนได้เลย” เจียงเซี่ยวางตะกร้าคาบหลังลงกับพื้น แล้วพูดกับเจ้าจิ่วตรง ๆ
เจ้าจิ่วเหลือบมองหลิวฮง เมื่อเห็นอีกฝ่ายพยักหน้า เขาก็ลุกขึ้นเดินไปตรวจดูสินค้าที่ตะกร้าคาบหลัง
เดิมทีเจ้าจิ่วมีท่าทีไม่ใส่ใจนัก แต่เมื่อเห็นของข้างใน สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย ในที่สุดเขาก็เชิญเจียงเซี่ยไปนั่งคุยกันที่ด้านข้างทันที
“ไม่ทราบว่าควรเรียกคุณว่าอะไรดี” เจ้าจิ่วมองเจียงเซี่ยแล้วถาม
“เรียกฉันว่าน้องสาวก็พอ” เจียงเซี่ยไม่อยากบอกชื่อของตัวเอง
เจ้าจิ่วดูออกว่าเธอไม่อยากเปิดเผยชื่อ แต่ก็ไม่ได้ถือสา เพราะในตลาดมืดมีคนไม่น้อยที่ไม่ยอมบอกชื่อของตัวเอง
“ทุกคนเรียกผมว่าพี่จิ่ว อายุผมน่าจะมากกว่าคุณ ถ้าไม่รังเกียจก็เรียกตามพวกเขาได้”
“พี่จิ่ว” เจียงเซี่ยเอ่ยเรียกอย่างเป็นธรรมชาติ
“เมื่อครู่ผมดูสินค้าของคุณแล้ว คุณภาพดีทีเดียว ไม่ทราบว่ามีอยู่เท่าไร” แม้เจ้าจิ่วจะมองหน้าตาของเจียงเซี่ยไม่ชัด แต่ตั้งแต่เธอปรากฏตัวจนถึงตอนนี้ เธอก็มีท่าทีสุขุมมาโดยตลอด เขาจึงไม่ได้คิดจะจงใจกดราคาด้วยการพูดให้สินค้าดูด้อยคุณภาพ
“ไม่ว่าจะมีเท่าไร คุณก็รับไหวหรือ” เจียงเซี่ยถามกลับ
“ผมรับปากไม่ได้ ถ้ามีสินค้าจำนวนมากจริง ๆ ผมจะหาทางจัดการเอง” เจ้าจิ่วเองก็ไม่แน่ใจว่าเจียงเซี่ยไปหาผู้ค้ารายอื่นในเมืองหลวงจังหวัดหรือเปล่า “คุณก็รู้ ที่นี่ไม่ได้มีแค่ร้านของผมร้านเดียว ผมดูสินค้าของคุณแล้วพอใจมาก อยากรับซื้อทั้งหมด”