บทสนทนาของทั้งสองคนฟังดูไม่มีอะไรผิดปกติ แต่ในความเป็นจริงต่างก็หยั่งเชิงกันไปมา
หวังซู่เฟิ่งเองก็มีเรื่องข้องใจอยู่ในใจ อีกทั้งยังไม่แน่ใจว่าเจียงไป่โจวมีท่าทีต่อมู่เอี๋ยนหรานอย่างไรกันแน่
ปกติแล้วใครแต่งงานก็ต้องย้ายเข้ามาอยู่บ้านพักครอบครัวด้วยกันทั้งคู่ไม่ใช่หรือ แต่เจียงไป่โจวกลับไม่วี่แววมาเสียที ในบ้านพักมีแต่มู่เอี๋ยนหรานอยู่ตัวคนเดียว โดดเดี่ยวเหมือนไม่ได้รับความสนใจ
หวังซู่เฟิ่งเลยคิดว่าเจียงไป่โจวอาจจะไม่ชอบมู่เอี๋ยนหรานสักเท่าไร ไม่อยากอยู่บ้านพักครอบครัวกับเธอ เมื่อครู่ถึงได้กล้ารังแกอย่างไม่เกรงใจ หมายจะข่มขวัญให้หลาบจำ ทำให้เชื่องและเชื่อฟังตน
เมื่อกี้หวังซู่เฟิ่งจงใจพูดเรื่องนี้ขึ้นมา ก็เพื่อหยั่งดูความหมายของเจียงไป่โจว
ได้ยินเขาตอบแบบนี้ หวังซู่เฟิ่งก็พอรู้แก่ใจ
นางนิ่งไปครู่หนึ่งแล้วก็ยิ้มกว้างอย่างหยาบโลน เผยฟันเหลืองคร่ำ แล้วตะโกนพูดด้วยเสียงดัง
“เอาล่ะ ผู้บังคับการเจียง ปกติท่านก็วุ่นวายอยู่แล้ว ปล่อยให้สะใภ้ของท่านอยู่ได้ตามสบายเถอะ ถ้านางต้องการอะไรให้ช่วย ข้าเจอเข้าก็จะยื่นมือช่วยแน่!”
เจียงไป่โจวพยักหน้าแล้วยิ้ม “เช่นนั้นก็ดีเยี่ยมเลย ป้าหวัง ขอบคุณท่านนะ ต่อไปถ้าท่านต้องการอะไรก็บอกข้าได้ พวกเราต่อไปก็เป็นเพื่อนบ้านกัน ช่วยเหลือเกื้อกูลกันเป็นเรื่องสมควร”
หวังซู่เฟิ่งได้ยินเขารับปากเช่นนั้น ก็ยิ้มจนปิดปากไม่มิดทันที รีบพูดพลางยิ้มด้วยความปิติ
“โอ๊ย ผู้บังคับการเจียง ท่านนี่รู้จักผูกมิตรเสียจริง! สมแล้วที่เป็นคนมีการศึกษา ต่างจากพวกบ้านนอกไม่รู้หนังสืออย่างข้า!”
“เอาล่ะ ที่ท่านฝากฝังข้าเข้าใจหมดแล้ว ถ้าอย่างนั้นต่อไป… ผู้กองเฉินที่บ้านข้าอยู่ในกองกำลัง ถ้ามีภารกิจอะไร ก็ฝากท่านช่วยดูแลด้วยนะ?”
เจียงไป่โจวฟังแล้ว ใบหน้าบอบบางคมคายในมาดสุภาพบุรุษมองไม่ออกถึงอารมณ์ใดๆ ยังคงรักษารอยยิ้มจางๆ เอาไว้ แล้วตอบกลับด้วยน้ำเสียงสุภาพอ่อนโยนแต่มิไร้มารยาท
“ป้าหวัง ผู้กองเฉินมีความสามารถยอดเยี่ยมนัก ปกติในกองกำลังแล้ว ข้าจะไปดูแลเขาได้เช่นไร เกรงว่าข้าจะต้องรบกวนให้เขามาดูแลข้ามากกว่ากระมัง”