ฉินชิงหลีชะงักงัน นิ่งอึ้งไปชั่วขณะ พูดอะไรไม่ออก
เธอส่องไฟฉายไปยังร่างสูงใหญ่กำยำของเจียงชิวเหย่อ ใบหน้าคมเข้มผิวเข้มของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความจริงใจอย่างที่สุด ไม่เห็นแววหลอกลวงหรือลวก ๆ เลยสักนิด หนักแน่นราวกับกำลังสาบานด้วยชีวิต
ขนตายาวของฉินชิงหลีกระพือแผ่วเบา ในใจบอกไม่ถูกว่าเป็นรสชาติเช่นไร รู้เพียงปลายจมูกพลันแสบขึ้นมา ขอบตาก็เริ่มแดงเรื่อ
เธอข้ามผ่านจากศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดมายังยุคเจ็ดสิบอันยากลำบากเพียงลำพัง ไม่รู้จักผู้คน ไม่คุ้นเคยสถานที่ เพิ่งมาถึงก็ต้องแต่งงานกับคนแปลกหน้า จะว่าไม่กลัวไม่ลนลานย่อมเป็นไปไม่ได้
อันที่จริงฉินชิงหลีเอาแต่ฝืนกล้ำกลืนอารมณ์ ฝืนใจไม่ให้ตัวเองครุ่นคิดถึงเรื่องเหล่านี้ ความหวั่นไหวและสับสนในใจไร้ที่ระบาย จิตใจตึงเครียดถึงขีดสุด
คำมั่นสัญญาจริงจังและหนักแน่นของเจียงชิวเหย่อเป็นดั่งฟางเส้นสุดท้ายที่กดทลายแนวป้องกันทางใจของฉินชิงหลี
เธอกระพริบตา โพรงจมูกแสบถึงที่สุด ครั้นแล้วก็ควบคุมไม่อยู่ สะอื้นไห้ร่ำไห้ออกมา น้ำตาร่วงพรูราวกับลูกปัดที่ขาดสายสะบัด ท้ายตาขึ้นสีแดง ใบหน้าขาวเนียนก็แดงไปหมด ชวนให้รักใคร่เอ็นดู
เจียงชิวเหย่อเห็นจู่ ๆ เธอก็ร้องไห้เงียบ ๆ ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง พลันพลุ่งพล่านขึ้นมา ลนลานใช้มือเช็ดไปมาบนตัวเปะปะ แล้วก็ใจร้อนอยากจะเช็ดน้ำตาให้เธอ
"เมียจ๋า เป็น เป็นอะไรไป ทำไมจู่ ๆ ก็ร้องไห้ล่ะ ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า จะให้ข้าแบกไปห้องพยาบาลให้หมอดูหน่อยมั้ย"
เจียงชิวเหย่อจะช่วยเช็ดน้ำตาให้เธอ ทว่าเพราะซ่อมส้วมเลอะเทอะเปื้อนโคลน นิ้วเรียวยาวจึงผละออกเมื่อใกล้จะแตะใบหน้าอุ่นนุ่มขาวดุจกระเบื้องเคลือบของเธอ กลัวจะทำให้หน้าเธอเปรอะลนลานทำอะไรไม่ถูก
ชายหนุ่มร่างสูงเกือบเมตรเก้าสิบยืนอยู่ตรงหน้าลนลาน ทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้จะปลอบอย่างไร ได้แต่พร่ำปลอบโยนเบา ๆ
"เมียจ๋า อย่าร้อง อย่าร้องแล้วนะ หิวงั้นหรือ อยากให้ข้าเอาอะไรมาให้กินมั้ย"
"มีเรื่องกล้ำกลืนอะไรก็บอกข้าเถอะ อย่าร้องไห้เลยนะ เห็นเจ้าร้องข้าก็ใจจะขาดแล้ว ข้าเห็นเจ้าร้องไม่ได้เลยจริง ๆ เมียจ๋า…"