เจียงชิวเหย่อสุดท้ายก็ไม่ยอมให้ฉินชิงหลีเข้าครัว
เขาดันเธอออกมาหน้าห้องครัว บอกว่าจะโชว์ฝีมือทำอาหารให้เธอดู
จะชนะใจสาวได้ ต้องชนะกระเพาะเธอก่อน!
เจียงชิวเหย่อมีแผนเล็กๆ ของตัวเอง รูปร่างผอมล่ำสวมผ้ากันเปื้อนลายตาราง เลิกคิ้วถามนางว่า “คุณภรรยา อยากกินอะไร?”
ตอนนี้ฉินชิงหลีชินชากับการที่เขาเรียกเธอว่าคุณภรรยาจนไม่สะทกสะท้านแล้ว ทำเป็นไม่ได้ยิน ตัดออกไป
เธอเหลือบมองตะกร้าผักที่ซุนอวี้เจินให้มา ด้านในมีมะเขือเทศลูกใหญ่เนื้อแน่นสามลูก แตงกวาอ่อนๆ อีกไม่กี่ลูก ผักกาดขาวเล็กๆ สองหัว
ล้วนเป็นผักสดๆ พึ่งเก็บมาจากสวน ปลูกเองตามธรรมชาติไร้มลพิษ ไม่มีสารเคมีหรือกรรมวิธี แค่มองก็น่ากิน
ซุนอวี้เจินกลัวพวกเขาเพิ่งย้ายมาข้าวของไม่ครบ จึงแบ่งข้าวสารกับแป้งให้พวกเขาเล็กน้อย ไม่มาก พอกินมื้อหนึ่งสำหรับสองคน
ฉินชิงหลีลังเลนิดหน่อย เธอรู้ว่ายุคนี้ทุกคนลำบากกันทั้งนั้น ก็เลยเกรงใจที่จะรับของของคนอื่นมากิน
“เจียงชิวเหย่อ เรารับข้าวของลุงป้าซุนมาทำกินได้จริงหรือ? แบบนี้ไม่ค่อยดีหรือเปล่า…”
เจียงชิวเหย่อยืนเท้าสะเอวอยู่หน้าห้องครัว ได้ยินเช่นนั้นคิ้วเข้มสูงที่มีรอยแผลเป็นน่าเกรงขามก็เลิกขึ้นเล็กน้อย แล้วพูดเรื่อยเปื่อยเสียงดัง
“จะไม่ดีอะไร ข้ากับพี่จ้าวเป็นสหายร่วมเป็นร่วมตายกันมาหลายปี เขาอายุมากกว่าข้ามาก เป็นคนซื่อสัตย์ใจบุญ อยู่ในกองทัพก็เหมือนพี่ชายใหญ่ ไม่มีเรื่องหยุมหยิม”
“เมียเขาก็ดี เจ้าก็เห็นแล้วไม่ใช่หรือ ป้าซุนอัธยาศัยดีมาก สรุปก็คือพวกเขาไม่ถือสา ให้ก็รับไปเถอะ ถึงบ้านพี่จ้าวจะไม่ร่ำรวยอะไร แต่เขายังไงก็เป็นนายหมวด ข้าวของแค่นี้ยังพอให้ได้ ไม่ถึงกับลำบากอย่างที่เจ้าคิด”
เจียงชิวเหย่อพูดจบก็หยุดไป รู้ว่าฉินชิงหลีขี้อาย ไม่ใช่ญาติมิตรกันแล้วไปกินของของคนอื่นอาจจะรู้สึกเกรงใจ
เขาคิดครู่หนึ่ง มุมปากบางค่อยๆ เผยรอยยิ้ม แล้วพูดว่า “ถ้าเจ้าไม่อยากเป็นหนี้บุญคุณเขา พอจัดการเสร็จแล้วก็เอาของกินไปให้ป้าซุนบ้างก็ได้ ที่บ้านนางมีลูกชายอายุห้าขวบคนหนึ่ง กำลังโตชอบกิน นำขนมไปให้เด็ก ป้าซุนต้องดีใจแน่”