เจียงชิวเหย่อช่วยฉินชิงหลีหิ้วกระเป๋าสัมภาระย้ายไปอยู่บ้านพักครอบครัว
เขารู้ว่าฉินชิงหลีเป็นคนเก็บตัว ไม่ชอบเข้าสังคม เลยขอผู้ใหญ่จัดบ้านพักที่ค่อนข้างเงียบสงบให้
บ้านพักมีกำแพงกั้น แบ่งเป็นสองฝั่งตะวันออกและตะวันตก มีสองครัวเรือน แต่ละครัวเรือนมีลานเล็กๆ ของตัวเอง โดยทั่วไปก็ใช้ปลูกผักผลไม้หรือปลูกดอกไม้
เจียงชิวเหย่อตั้งใจจะใช้พื้นที่ตรงนั้นสร้างห้องน้ำและห้องอาบน้ำให้ฉินชิงหลี
ตอนที่พวกเขาย้ายของน่ะเป็นเวลาเก้าโมงเช้ากว่าๆ เจียงชิวเหย่อเดินนำหน้าถือของเต็มมือทั้งใหญ่ทั้งเล็ก ไม่ได้แสดงท่าทีเหนื่อยล้าเลย รูปร่างสูงใหญ่กำยำ กล้ามเนื้อตึงแน่นด้วยแรงกำลัง เดินอยู่ใต้แสงแดดจ้า เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ของบุรุษเพศ
ฉินชิงหลีเดินตามหลังเขา ข้าวของถูกเขาแย่งไปถือเสียหมด เธอเลยรู้สึกเกรงใจเล็กน้อย คอยแต่เอ่ยเสียงเบาหร่ำไร
"ถือไหวไหมนั่น ไม่ไหวเอามาให้ฉันถือบ้างก็ได้นะ ฉันก็ถือได้"
"ห่อนี่ใบเล็กกว่า เบากว่า ไม่ไหวก็ให้ฉันถือเถอะ"
"เจียงชิวเหย่อ ของของฉันเองฉันถือเองดีกว่า รีบส่งมาให้ฉัน..."
เจียงชิวเหย่อหยุดฝีเท้ากึก อาศัยความสูงที่เหนือกว่า มองลงมาจากที่สูง คิ้วคมที่กร้านก้าวร้าวมีแผลเป็นให้ยกขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงทุ้มต่ำเชิงปรามว่า
"ฉินชิงหลี ถ้าเธอยังพูดจาแบบนี้สงสัยกำลังของฉันอีกละก็ เชื่อไหมว่าฉันจะหอมปากเธอเดี๋ยวนี้"
เขาล้อเล่น
แต่เพราะเจียงชิวเหย่อหน้าตาดุ เวลาพูดจาแข็งกร้าวก็เลยทำให้คนรู้สึกเหมือนเขากำลังโกรธได้ง่ายๆ
ฉินชิงหลีถูกเขาทำเอาสะดุ้ง รีบเอามือปิดปาก เบิกตาดำกลมโตจ้องเขา สายตาเต็มไปด้วยความระแวดระวัง เหมือนกระต่ายน้อยที่ตื่นตัวไม่มีผิด
เจียงชิวเหย่อจ้องเขม็งมาที่เธอ ดวงตาหงส์เรียวยาวลึกเป็นประกายกรุ่น รู้ออกจะขำ ก่อนจะปลอบเธอเสียงนุ่มว่า
"เอาล่ะ ไม่แกล้งแล้วน่า ดูท่าสิ กลัวขี้หดกันเชียว ใจเสาะจริงๆ เลย พูดว่าเธอเป็นกระต่ายก็กระต่ายจริงๆ นิสัยก็เหมือนกระต่ายนั่นแหละ ดูท่าทางอ่อนหวานว่านอนสอนง่ายดี ก็ดันเลือดร้อนไม่ใช่เล่น"
"ฉันถือไหว ไม่ต้องห่วง แค่นี้มันหนักแค่ไหนเชียว ผู้ชายของเธอน่ะแบกน้ำหนักตั้ง 50 ชั่งวิ่งทุกวัน กระเป๋าเดินทางแค่นี้แค่เหมือนแคะไรฟันกินเล่น"