"ทุกวันสิ"
เจียงชิวเหย่อก้มหน้าลงจูบแก้มนุ่มของเธอด้วยความอาวรณ์ ก่อนจะยกมือเล็กเรียวของเธอขึ้นมาจับ ประสานนิ้วเข้าด้วยกัน พลางยิ้ม
"รายสัปดาห์นี่ดูถูกฉันมากไปนะ"
ฉินชิงหลี "......"
ฉินชิงหลีชะงักนิ่ง ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตกตะลึง เกือบส่งเสียงแหลมเล็กดังออกมา
นี่ใช่ความหมายของเธอหรือ?!
เธอพูดแบบนั้นก็เพราะไม่ได้ดูถูกเขาเลยต่างหาก!
"เจียง......"
ฉินชิงหลีรีบคว้าปกเสื้อของเจียงชิวเหย่อไว้ อยากจะอ้าปากพูด
เจียงชิวเหย่อกะเวลาว่าน่าจะพอดีแล้ว ถ้าไม่ออกไปจะสาย รวบจูบที่ริมฝีปากของเธออีกครั้ง แล้วหัวเราะ
"เอาล่ะ เมียจ๋า ตกลงตามนี้แล้วนะ"
"เดี๋ยวฉันไปถามผู้การดู ว่าจะให้วันลาพาไปซื้อเฟอร์นิเจอร์ที่บนฝั่งได้เมื่อไหร่ รอฟังข่าวดีนะจ๊ะ"
ฉินชิงหลีเห็นเขาจะไปแล้ว อ้าปากค้าง ใบหน้าแดงก่ำ พูดอย่างร้อนรน "ไม่ใช่ ความหมายของฉัน......"
เจียงชิวเหย่อยกมือขึ้นแตะศีรษะเล็กฟูนุ่มของเธอ คิ้วที่มีรอยแผลเป็นเลิกขึ้นเล็กน้อย กล่าวอย่างมีความหมายลึกซึ้ง
"เมียจ๋า เธอเคยได้ยินคำกล่าวหนึ่งไหม"
"ห้ามไหลสู้ปล่อยให้ระบาย ถ้าทำให้ฉันเก็บกดจนพังขึ้นมาจริงๆ สุดท้ายเธอว่าใครจะลำบาก"
ฉินชิงหลี "......"
ฉินชิงหลีนิ่งอึ้งไป สีหน้าเปลี่ยนเป็นยากจะบรรยายทันที
เธอซุกลงอย่างท้อใจ ฮึมฮัมบ่นออกมา
"...ไอ้ลามก!"
ทำไมเขาถึงชอบทำเรื่องแบบนี้นักนะ มันมีความสุขจริงๆ หรือ
สำหรับเธอรู้สึกแต่เจ็บ ขนาดไม่พอดีกันเลย!
เจียงชิวเหย่อนึกขำกับท่าทีคับแค้นใจของเธอ กลั้นไม่อยู่ต้องก้มลงจิกแก้มนุ่มอีกที เอ่ยปลอบเบาๆ พลางหัวเราะ
"เอาล่ะ เมียจ๋า ฉันผิดเองที่ทำให้เธอต้องลำบาก"
"แต่ของที่มีติดตัวมาแต่กำเนิดพวกนี้น่ะ ฉันก็ควบคุมมันไม่ได้ ต่อไปฉันจะทำให้นุ่มนวลขึ้น ปูพื้นนานๆ หน่อย จะได้ให้เธอรู้สึกดีด้วย"
"......"
ฉินชิงหลีฟังเขาโพล่งคำพูดพวกนี้ออกมาอย่างไม่อาย ใบหน้าก็ร้อนผ่าวขึ้นทันที อายจนรีบยกมือขึ้นปิดปากเขา กล่าวด้วยน้ำเสียงเขินอายและโมโหกึ่งหนึ่ง
"พอแล้วๆ ฉันเข้าใจแล้ว นาย... นายรีบหยุดพูดเถอะ ไปฝึกซ้อมกองทัพได้แล้ว!"
เจียงชิวเหย่อแววตาลึกล้ำ รับรู้ถึงความอุ่นนุ่มของฝ่ามือสาวน้อย จ้องมองให้ลึกไปที่แก้มแดงสวยงามของตน แล้วแลบลิ้นแตะฝ่ามือเธอเบาๆ