ฉินชิงหลีถูกเจียงชิวเหย่อกอดแน่น รู้สึกเหมือนเอวจะถูกเขารัดจนหัก
ผู้ชายคนนี้ ไม่รู้โตมากินอะไร ถึงได้มีแรงเยอะขนาดนี้
ฉินชิงหลีทอดสายตาต่ำลง ริมฝีปากที่บวมแดงเล็กน้อยเม้มแน่น เธออ้าปาก กำลังจะพูด
ทันใดนั้น
ความชื้นอุ่น ๆ ที่ซอกคอค่อย ๆ ไหลซึมลงบนผิว ความร้อนนั้นทำให้เธอสะดุ้งไปทั้งตัว
ฉินชิงหลีชะงักไป กว่าจะรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น ดวงตาก็เบิกกว้างด้วยความประหลาดใจจนแทบไม่เชื่อ
เจียงชิวเหย่อ เขา...
ผู้ชายที่ปกติหยิ่งผยองและเปิดเผยคนนี้ ร้องไห้แล้วงั้นเหรอ?
แค่เพราะคำพูดที่เธอเพิ่งพูดไปเมื่อครู่?
ฉินชิงหลีเม้มริมฝีปากแน่นขึ้น หัวใจเต้นระรัวรัว ยังมีความรู้สึกซับซ้อนที่ยากจะเอ่ยออกมา
เธอนิ่งเงียบไปอีกสองสามวินาที ก่อนค่อย ๆ ถอนหายใจ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ดูเหมือนจนใจ
เจียงชิวเหย่ออ่อนไหวกว่าที่เธอคิดอีก
ทั้งที่ดูภายนอกเป็นคนดุดัน ให้ความรู้สึกอันตรายมาก
แต่พอได้สัมผัสจริง ๆ ถึงได้รู้ว่า
จะมีลูกหมาป่าที่ไหนที่ดุร้ายน่ากลัว
เขาก็แค่หมาตัวใหญ่ที่ขี้อ้อนและอ่อนไหวชัด ๆ
อืม แค่หน้าตาออกไปทางหมาป่าหน่อย ก็เลยเป็นหมาป่าตัวใหญ่ละกัน น่ารักดีนะ
ฉินชิงหลีทอดสายตาลงต่ำ แววตาอ่อนโยน เธอค่อย ๆ หลับตาลง ซบแก้มนุ่มนิ่มลงบนเส้นผมสีดำสนิทที่แข็งกระด้างเล็กน้อยของเจียงชิวเหย่อ กอดตอบเขาแล้วยิ้ม พูดปลอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
"อืม แต่ที่ฉันพูดไปคือความประทับใจแรกก่อนแต่งกับนาย"
"หลังจากแต่งกับนายแล้ว... อืม ให้ฉันคิดหน่อย... ฉันพบว่านายดีกับฉันมากเลยนะ ไม่ใช่แค่ทำตามอารมณ์ชั่ววูบ แต่ดีกับฉันจากใจจริง"
"นายก็รู้ ฉันไม่ใช่คนไร้สำนึกบุญคุณ ฉันเคยคิดว่าถ้าแต่งกับนายอาจจะไม่มีความสุข แต่จริง ๆ แล้ว ชีวิตหลังแต่งงานกับนายมันสนุกกว่าที่ฉันคิดเยอะเลย ถ้าจะให้พูดก็..."
"ฉันก็ไม่รู้จะอธิบายยังไง แต่ฉันไม่เสียใจที่แต่งกับนาย เรื่องนี้นายวางใจได้"
ฉินชิงหลีพูดพลางสัมผัสได้ถึงความแข็งเกร็งและตึงเครียดของชายในอ้อมกอด มุมปากที่ยกยิ้มก็ยิ่งลึกขึ้น ใบหน้างดงามและดวงตาสวยก็ยิ่งอ่อนโยน