ฉินชิงหลีเองก็บอบบางไม่เบา
ดวงตาของนางแดงเรื่อ ราวกับกระต่ายน้อยที่น่าสงสาร พลางเอ่ยอย่างขัดขืน
"ไม่ได้ ไม่ได้นะ เธอ... เธอ..."
"พวกเราไม่เหมาะกัน!"
ช่างจะแย่เอาเสียจริง
เจียงชิวเหย่อรีบก้มหน้าลงจุ๊บริมฝีปากนาง ปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
"ภรรยา อย่าพูดเหลวไหลสิ ที่ไหนไม่เหมาะกัน"
"ฉันว่าพวกเราเหมาะสมกันดีออก"
"...มันเหมาะสมตรงไหนกัน!"
ฉินชิงหลีเบะปาก ในใจยังคงขัดขืนอยู่บ้าง
สมดังคาด
ตอนแรกที่นางเห็นเจียงชิวเหย่อก็คิดไว้ไม่ผิด
ส่วนสูงของทั้งคู่ต่างกันมากเกินไป พวกเขาไม่เหมาะกันเลย
ไม่วิทยาศาสตร์เอาซะเลย!
เจียงชิวเหย่อเห็นคนกำลังจะหนี จึงกัดฟัน คว้าตัวนางกลับมา ปลอบด้วยเสียงแหบพร่า
"ภรรยา ดีนะ..."
เจียงชิวเหย่อเองก็จนใจไม่น้อย
ภรรยาของเขาช่างบอบบางจริง ๆ ราวกับกระต่ายน้อยขนนุ่มฟู
เจียงชิวเหย่อก้มหน้าลงปลอบนางอย่างอดทน ครั้งแล้วครั้งเล่าโดยไม่รู้จักเบื่อหน่าย ปลอบโยนด้วยเสียงอ่อนโยนว่า
"ภรรยา ไม่เป็นไรนะ ดีแล้วล่ะ"
ฉินชิงหลีสงสัยในคำพูดของเขายิ่งนัก
นางกัดริมฝีปาก จู่ ๆ ก็รู้สึกหวาดกลัว ลังเลแล้วพูดตะกุกตะกัก
"ถ้าไม่ได้ก็... ช่างเถอะนะ..."
เจียงชิวเหย่อกัดฟัน คิดไปมา สุดท้ายก็ก้มหน้าลงจูบแก้มฉินชิงหลีอย่างอ่อนโยนและลึกซึ้ง ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มฉายแววรู้สึกผิดเล็กน้อย
"ขอโทษนะ ภรรยา..."
"อะไรนะ"
หัวของฉินชิงหลีมึนงง นึกไม่ออกเลยว่าเขาหมายความว่าอย่างไร
แต่นางก็ไม่มีเวลามาคิดแล้วว่าเจียงชิวเหย่อพูดหมายความว่าอะไร
ฉินชิงหลีตัดพ้อด้วยเสียงสะอื้นเบา ๆ
"เจียงชิวเหย่อ..."
"ฉันเกลียดเธอ!!!"
"..."
เจียงชิวเหย่อได้ยินดังนั้น ก็รีบก้มหน้าลงจุ๊บมุมปากฉินชิงหลีเพื่อปลอบนาง น้ำเสียงขี้เกียจเอื่อยเฉื่อยแหบพร่าต่ำทุ้มเอ่ยว่า
"ภรรยา ขอโทษนะ..."
ฉินชิงหลี: "?"
หัวของฉินชิงหลียังคงงุนงง เปลือกตาบนล่างเริ่มจะปิดลง ได้ยินเขาพูดก็ฟังไม่ถนัด