"ปัง!!"
เสียงกัมปนาทอันน่าสะเทือนใจดังขึ้น
จีชางไห่ตกตะลึงไปชั่วขณะ
เพียงเห็นที่บริเวณลำคอของเฉินฉางอาน ปรากฏแสงสีทองอ่อนวาบขึ้นมาเช่นกัน
แสงสีทองเหล่านั้นราวกับเกล็ดปลาที่หนาแน่น ทาบทับอยู่บนลำคอของเฉินฉางอาน ทำให้กระบี่ของเขากรีดเข้าไปไม่ได้!
"เจ้า!!! เจ้ากลับมีเกราะป้องกันระดับอ๋องด้วย! เป็นไปได้อย่างไร? ตระกูลเฉินของเจ้ามีสิทธิ์อะไรถึงได้ครอบครองเกราะระดับอ๋อง!"
จีชางไห่คำรามด้วยความไม่ยอมแพ้
"ฮึฮึ!"
เฉินฉางอานหัวเราะเย็นเยียบด้วยความดูแคลนยิ่งนัก "เจ้าคนผู้นี้ ลอบใช้สายเลือดปาจู่ของข้าไป ก็จงคืนมาซะ!"
"อ้ากกก!!"
จีชางไห่คำรามครวญคราง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่ยอมแพ้มองดูพลังสายเลือดบนร่างกายตนเอง ไหลลื่นไปทางแขนของเฉินฉางอาน!
และยิ่งไปกว่านั้น... ไม่เพียงแต่จะดึงสายเลือดปาจู่บนร่างเขาออกไปเท่านั้น ราวกับจะดูดเลือดทั่วทั้งร่างของเขาให้แห้งเหือดด้วย!
"คุณชายเฉิน ขอละเว้นชีวิตองค์ชายรองเถิด!"
ในเวลานี้ เจ้าตำหนักต้วนมู่ก้าวออกมา เอ่ยอ้อนวอนต่อเฉินฉางอาน
"พี่ฉางอาน โปรดไว้ชีวิตพี่ชายข้าเถิด สิ่งที่พี่ชายข้ากระทำผิดต่อท่าน ตระกูลราชวงศ์ของเรายินดีชดใช้ด้วยวิธีอื่น!"
ในเวลานี้ จีหมิงเยว่ก็ก้าวออกมาเช่นกัน สีหน้าเต็มไปด้วยการวิงวอน
มีเพียงองค์ชายรัชทายาท จีชางซาน ที่ไม่เอ่ยปากอ้อนวอน กลับดึงจีหมิงเยว่ไว้ "หมิงเยว่ เจ้าอย่าอ้อนวอนให้เขาเลย การที่เขาช่วงชิงสายเลือดผู้อื่น ถือเป็นการกระทำอันเนรคุณต่อบรรพชน! คนหยาบช้าเช่นนี้ ต่อให้เป็นเสด็จพ่อ ก็ไม่มีวันเหลียวแล!"
ผู้คนในที่นั้นได้ยินดังนั้น ก็ถึงกับตะลึงงันไปชั่วขณะ
ถูกต้องแล้ว ราชวงศ์มีสายเลือดราชวงศ์อันเป็นเอกสิทธิ์ เหตุใดถึงทิ้งสายเลือดราชวงศ์ ไปแลกกับสายเลือดปาจู่ของผู้อื่น?
นี่ยังจะเรียกว่าองค์ชายอยู่อีกหรือ?
ทุกคนต่างแสดงสีหน้าเหยียดหยาม!