"ฮึฮึ ไอ้หนูฉางอาน ไม่คิดเลยนะว่าเจ้าจะอยากต่อสู้กับข้า เอาสิ ข้าจะให้เจ้ามือข้างหนึ่ง พลังครึ่งเดียว!"
ท่านเก้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้าแหย่
"ได้ ท่านเก้า ข้ามาแล้ว!"
เฉินฉางอานมีแววตาแหลมคม ถือกระบี่ปาหวางแล้วพุ่งเข้าใส่!
ตูม!
แต่ไม่นาน เพียงแค่กระบวนท่าเดียว เขาก็ถูกเฉินจิ่วชกกระเด็นไปด้วยหมัดเดียว ตาซ้ายบวมปูดเป็นสีคล้ำ!
"โว้ย! ท่านเก้า อย่าเข้าหน้าแบบนี้สิ!"
เฉินฉางอานเจ็บจนเขี้ยวสิ่วฟันน้ำตาไหล ร้องครวญคราง
"ฮึฮึ ได้!"
ท่านเก้ามือหนึ่งไพล่หลัง ยื่นออกมาเพียงมือเดียว กวักมือยั่วเย้าเฉินฉางอานอย่างสนุกสนาน
"ตึง ตึง ตึง!!!"
เฉินฉางอานพุ่งเข้าใส่อีกครั้ง!
"อ๊าก!"
แต่ก็ถูกกระแทกกระเด็นกลับมาทันที ตาขวากลายเป็นสีคล้ำอีกข้าง
"ฮึฮึ คราวนี้สมมาตรแล้ว!"
ท่านเก้าพูดด้วยรอยยิ้มเอ็นดู เหมือนชื่นชมผลงานของตนเอง
"ท่านเก้าขอรับ บอกแล้วไงว่าอย่าต่อยตา... แล้วก็ใบหน้าของข้าด้วย มันจะทำให้ความหล่อของข้าลดลง!"
เฉินฉางอานลูบคลำดวงตาที่บวมเป่งพลางคร่ำครวญ
"ฮึฮึ ข้าลืมไป มาสิ รอบนี้ ข้าสัญญาว่าจะไม่ต่อยหน้า!"
ท่านเก้าพูดพลางยิ้มแล้วกวักมือเรียกอีกครั้ง
แสงโลหิตมาร — วิญญาณมารา, เปิด!
เฉินฉางอานปลดปล่อยพลังเคล็ดวิชายุทธ์ของมารวิปริต พลังปราณในร่างพลุ่งพล่านขึ้นทันที!
ทั้งร่างราวกับสัตว์ดุร้ายยุคบรรพกาล จากนั้นก็คำรามต่ำ
กระบี่พิฆาตภพ — สังหารฉับพลัน!
ฉัวะ——
กระบี่ปาหวางถูกกวัดแกว่งอย่างแรง ด้วยความเร็วสูงยิ่ง กวาดเข้าใส่คอของเฉินจิ่วราวกับจะทำลายทุกสิ่ง!
"จ๊ะจ๊ะ ไอ้เด็กน้อยนี่ พลังก็ใช้ได้ ความเร็วก็ใช้ได้ อานุภาพก็ใช้ได้... แต่ทว่า ยังขาดความเด็ดขาด!"
เฉินจิ่วเอ่ยพลางยิ้ม ขยับกายหลบเพียงเล็กน้อยก็เลี่ยงได้อย่างง่ายดาย จากนั้นใช้นิ้วดีดเบา ๆ บนกระบี่ปาหวางของเฉินฉางอาน!