ภายในท้องพระโรงตระกูลเฉิน มีความประหลาดถึงขีดสุด!
ซากศพเต็มพื้น บรรดาผู้อาวุโสของตระกูลสีหน้าสงบนิ่ง และท่านสามซึ่งกำลังดีดพิณ
เมื่อเหล่าศิษย์ตระกูลเฉินด้านนอกต่างงัวเงียแทบสิ้นสติ ผู้อาวุโสของตระกูลเฉิน ท่านใหญ่ ก็เอ่ยริมฝีปากแดงเบา ๆ “ไปเถิด เจ้าตัวน้อย”
ชั่วขณะนั้น จากใต้เท้าของนางมีของเหลวสีดำแผ่ขยายออกมาเป็นวงกว้าง
แม้แต่ท่านเก้าผู้โมโหร้าย เมื่อเห็นสิ่งนี้ ก็ยังอดสะท้านวาบมิได้
ไม่นาน ของเหลวสีดำเหล่านั้นก็แผ่ปกคลุมซากศพ และกลืนกินพวกมันในพริบตา
สุดท้าย เมื่อของเหลวสีดำหวนกลับสู่เท้าท่านใหญ่ มันก็หายวับไป
สิ่งที่หายวับตามไปด้วย คือซากศพเต็มพื้น และรอยโลหิตอันโสโครก!
ราวกับว่า......ทุกสิ่งไม่เคยมีอยู่จริง!
ข้างหูยังมีเสียงพิณอันราวกับฝันของเฉินซานไหลรินอย่างช้า ๆ
ติ๊ง...ติ๊งติ๊งติ๊ง...ติ๊งตงตงตง!
ในที่สุด เสียงพิณก็หยุดลง
เหล่าศิษย์ตระกูลเฉินด้านนอกต่างค่อย ๆ ตื่นขึ้น จากนั้นก็สะดุ้งเฮือก แล้วแอบสบถว่าทำไมถึงได้เหม่อลอย
ครั้นแล้วพวกเขามองเข้าไปในท้องพระโรงพร้อม ๆ กัน ก็พลันอุทานด้วยความตื่นตะลึง
เฉินเสวียนเต็มไปด้วยความประหลาดใจ เขาวิ่งเข้ามา “ท่านพ่อ ท่านผู้อาวุโสทุกท่าน เอ่อ......พวกเขาไปไหนกันหมด”
ศิษย์ตระกูลเฉินคนอื่น ๆ ก็เต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้ไม่แพ้กัน
ทั้งที่ก่อนหน้านี้พวกเขาเต็มไปด้วยจิตสังหาร พร้อมจะปกป้องตระกูลเฉิน
ใครจะคาดคิด ว่าผู้แข็งแกร่งนับร้อยที่กรีธาทัพมาอย่างดุดัน กลับหายไปโดยไม่เหลือแม้แต่คนเดียว!
“อืม พวกมันถูกเราข่มขวัญจนถอยหนีไปเอง”