เหล่าเด็กหนุ่มตระกูลเฉินสามัคคีเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน มิใช่เพียงเพราะปกติเฉินฉางอานปฏิบัติต่อน้อง ๆ ในตระกูลอย่างดี แต่ยังเป็นเพราะเขาให้เกียรติผู้อาวุโสของตระกูลเช่นกัน
และผู้อาวุโสทั้งเก้าแห่งตระกูลเฉินก็ปฏิบัติต่อทุกคนอย่างยุติธรรมเที่ยงตรง
แม้ภายในตระกูลเดียวกันจะมีความขัดแย้งอยู่บ้าง แต่ส่วนใหญ่ล้วนคลี่คลายได้โดยสันติ ไม่ถึงขั้นแตกหัก
และอีกประการหนึ่งคือ จะรบราฆ่าฟันกันเองจนเป็นตายก็ไม่ว่า แต่เมื่อศัตรูภายนอกมาเยือน ทุกคนต้องสามัคคีเป็นหนึ่ง!
นี่คือกฎของตระกูลเฉิน!
"หึ ๆ"
เฉินเสวียนทงหัวเราะเบา ๆ มองเหล่าผู้แข็งแกร่งนับร้อยด้วยท่าทีเคร่งขรึม "พวกเจ้าได้ยินหรือไม่?
เผชิญหน้ากับพวกเจ้า แม้แต่เด็กหนุ่มรุ่นเยาว์ในตระกูลของข้ายังกล้าสู้รบ ไม่ต้องพูดถึงพวกเราผู้เฒ่าสองสามคนนี้!"
"ท่านหัวหน้าตระกูลกล่าวได้ถูกต้อง"
ในตอนนั้น ท่านสองซึ่งปกติอบอุ่นและสุภาพเรียบร้อย สายตากลับเย็นเยียบขึ้นมา พัดขนห่านในมือตวัดไปข้างหน้าเบา ๆ "ที่กล่าวจ้ออยู่มากมายกับพวกเจ้า ก็เพราะพวกเราไม่อยากก่อกรรมฆ่าฟันเพิ่ม บัดนี้จะให้โอกาสพวกเจ้าสักครั้ง จงล่าถอยไปเสียดี ๆ มิฉะนั้น... ตาย"
วาจาของท่านสองนั้นสงบนิ่ง ทว่ากลับแฝงเจตนาสังหารไร้ขอบเขต ทำให้ทุกคนในที่นั้นรู้สึกเพียงหนังศีรษะชาหนึบ ดั่งตกลงไปในหลุมน้ำแข็ง
ราวกับอักษร 'ตาย' ของท่านสองนั้น เป็นดั่งวจนะที่แปรเปลี่ยนเป็นจริง ในชั่วพริบตาถัดมาก็จะพรากชีวิตพวกเขาทั้งหมด!
ผู้คนพากันตื่นตะลึงอย่างยิ่ง ใจหวั่นหวาด
"พวกเราต้องการสืบหาความจริงเท่านั้น!"
หลิ่วกู่พยายามฝืนต้านแรงกดดันของท่านสอง กล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "หรือว่าตระกูลเฉินของเจ้า คิดจะเป็นศัตรูกับใต้หล้าจริง ๆ?"