"หากข้าไม่ยอมเล่า?"
จีเว่ยเทียนจ้องตงเลียนเทียน พลางเอ่ยเย็นชา
"ฮึ ฮึ ไม่ยอม?"
ตงเลียนเทียนเอ่ยอย่างดูแคลน "นี่เป็นโอกาสสุดท้ายที่จะเปิดทางรอดให้ราชวงศ์จี้ของเจ้านะ อย่าไร้ซึ่งความรู้จักประมาณตน"
ขณะนั้น จ้าวจื่อหานเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย สายตาทอดมองจีเว่ยเทียนด้วยความเวทนา เอ่ยเยาะ "ซ่า ซ่า ซ่า ราชวงศ์จี้ในอดีต ทรงพลังและเกรียงไกรเพียงใด ตั้งแต่เจ้าขึ้นครองบัลลังก์ ก็เสื่อมถอยลงเรื่อย ๆ!"
"น่าเสียดาย! น่าเสียดายจริง ๆ! บัดนี้แคว้นต้าโจว เหลือเพียงฝูงคนอ่อนแอไร้ความสามารถที่สืบสานไม่ติด หากเปิดศึก พันธมิตรตะวันออกเฉียงใต้ของข้า สามวันก็สามารถเข่นฆ่าล้างนครฉางอานได้หมดสิ้น!"
"ยิ่งไปกว่านั้น นอกเหนือจากบิดาของข้าที่เป็นผู้อาวุโสแห่งสำนักกระบี่ไท่ชางแดนศักดิ์สิทธิ์แล้ว อาของข้า จ้าวเทียนลี่ ก็ได้เป็นผู้อาวุโสแห่งสำนักชิงเสวียนแดนศักดิ์สิทธิ์อีกแห่งด้วย!"
"ดังนั้น เจ้าอย่างแคว้นต้าโจว จะเอาอะไรมาสู้กับพวกเรา!?"
"หรือว่า... จะพึ่งอาจารย์ที่ไร้ค่าบัดซบพวกนั้นในสำนักศึกษาต้าโจวหรือ!?"
"หรือว่า... จะพึ่งเจ้าเจ้าผู้ไร้ค่าผู้นี้ ผู้ที่กำลังจะตายด้วยโรคร้ายอย่างหรอกหรือ?"
จ้าวจื่อหานพูดพลาง ยิ่งโอหังอาละวาดขึ้นเรื่อย ๆ!
ในใจเขาสำราญใจยิ่งนัก
เพราะอีกไม่นาน เขาจะได้เป็นองค์ชาย!
ได้ยินว่าพันธมิตรตะวันออกเฉียงใต้จะทำลายแคว้นต้าโจว อีกทั้งยังมีผู้อาวุโสจากแดนศักดิ์สิทธิ์หนุนหลัง ทำให้จีหมิงเยว่สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก!
ในความตระหนกตกใจ นางเผลอกอดแขนของเฉินฉางอานไว้แน่น กอปรกับสิ่งที่นุ่มนวลสูงตระหง่านคู่นั้น ถูกเบียดจนเปลี่ยนรูปทรง
เฉินฉางอานเหลือบมองนางเล็กน้อย แล้วดึงแขนออกอย่างไม่ให้สังเกต ยกแขนขึ้นกอดอก มองดูอย่างขบขันราวกับชมละคร