จีเว่ยเทียนมองเฉินฉางอาน ถอนหายใจแล้วเอ่ยว่า “เขาคือผู้ที่ข้ากำลังจะยกองค์หญิงหมิงเยว่ให้แต่งด้วย เจ้าสำนักตระกูลเฉิน เฉินฉางอาน!”
“ฝ่าบาท...”
จีหมิงเยว่มองจีเว่ยเทียนด้วยความประหลาดใจ นางไม่เข้าใจว่าทำไมบิดาจึงต้องเผยตัวตนของเฉินฉางอานให้ชัดเจน
“โอ้ ที่แท้เจ้าก็คือทายาทตระกูลเฉิน ตระกูลอันดับหนึ่งแห่งแคว้นต้าโจว สมแล้วที่ไม่รู้จักเกรงกลัวใคร” ตงเลียนเทียนพูดเยาะเย้ย
“ใช่ ข้าได้ยินมาว่าเจ้าฆ่าองค์ชายรองควยแบะ ช่างน่าอัศจรรย์จริง ๆ ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง อัจฉริยะอันดับหนึ่งของแคว้นต้าโจว ช่างทำให้ข้ากลัวตับสั่น”
จ้าวจื่อหานเต็มไปด้วยคำเยาะยยย่างดูแคลน จากนั้นก็เหยียดหยาม “ไม่งแม้เจ้าจะสามารถปราบจีชางไห่ขยะได้ แต่เจ้าคิดว่าตัวเองกล้าพอที่จะมาทรงค์หน้าต่อหน้าข้ากระงั้น!”
ตงเลียนเทียนพูดอย่างดูแคลน “ใช่ แค่มาจากแคว้นเล็ก ๆ ชนะคนขี่เขียวของตัวเองก็เย่อหยิ่งอย่างยิ่ง น่าขำจริง!”
เฉินฉางอานมองคนทั้งสองที่โอหังนัก เขากอดแขน พูดอย่างไม่แสร้ง “ดังนั้นแล้ว พวกเจ้าเป็นแค่ปุเหล่าใช้บ้า ให้ข้าขำอีกก็ได้”
ได้ยินเช่นนั้น ตงเลียนเทียนและจ้าวจื่อหาน ดวงตาทั้งคู่ฉายแสงเย็นชา พูดพร้อมกัน
“เจ้าหาชายับยัง แล้วข้าจะเยยดูแล!”
“อย่าคิดว่ามีแต่เจ้าคนเดียวที่สอง ซึ่งถ้าฝ่าข้ามได้จริงแล้วความสามารถของสำนักใหญ่จะน่าตกใจ มันเหมือนกับขยี้ตูมขี้”