“หึ! หาที่ตาย!”
ตงเลียนเทียนเย็นชาคำหนึ่ง หอกเสือคำรามในมือระเบิดพลังระดับอ๋องขึ้นมาอีกครั้ง ประหนึ่งเสือร้ายถาโถมเข้าใส่เฉินฉางอาน!
แกร๊ง!!!
ราวกับหอกยาวถูกกรงเล็บเหล็กกล้าฉับแน่นหนาย่างไว้ ไม่อาจดึงรั้งหลุดได้
“อ...อะไรกัน!!”
เมื่อเห็นเฉินฉางอานใช้มือเปล่าคว้าปลายหอกของเขาไว้ได้ หัวใจของตงเลียนเทียนก็หดวูบ!
แต่แล้วในชั่วขณะนั้นเอง สองมือที่เฉินฉางอานจับหอกไว้ก็พลิ้วไหลเลื่อนขึ้นไปอย่างงู แล้วทันใดนั้นหมัดหนึ่งก็กระหน่ำลงบนแขนที่กำหอกของตงเลียนเทียนอย่างปัง!
บึ้ม!!
เสียงสนั่นดังขึ้น พร้อมกับเสียงร้องโหยหวนของตงเลียนเทียน แขนขวาของเขาถูกเฉินฉางอานทุบแตกไปทั้งสิ้น!
กลางมวลเนื้อและโลหิตที่ปลิวกระเจิง หอกยาวในมือของเขาก็ตกไปอยู่ในกำมือของเฉินฉางอาน
จากนั้นเฉินฉางอานก็เหวี่ยงหอกยาวกระหน่ำลงบนใบหน้าของตงเลียนเทียนอย่างดุเดือด!
โครม!
ตงเลียนเทียนร้องโหยหวนอีกครั้ง ทั้งตัวถูกแรงกระชากจนกระเด็นถอยหลัง!
วึ้บ!
ทันใดนั้น เฉินฉางอานก็ฟาดหอกยาวออกไป เปล่งเสียง ‘ทะลุ’ เข้าทะลุทรวงอก ปลายหอกปักลึกสู่พื้นดิน ตรึงตงเลียนเทียนให้แน่นอยู่กับพื้น!
“อึก... แค๊ก ๆ ๆ...”
ตงเลียนเทียนถูกร้อยไว้กับหอกเสือคำราม สภาพใบหน้าเหี่ยวด้วยความร่อยหรอ ไอเป็นเลือดติดต่อกัน หมดสิ้นความอหังการท้าทายจากดวงตาก่อนหน้า ตอนนี้เต็มไปด้วยความตื่นกลัวสูงสุด!
“เชอะ สองคนนี้น่าอายนัก ฝีมือห่วยระดับขยะ”
เฉินฉางอานก้มหัวยิ้มเย็น “แค่ของห่วยอย่างนี้ ก็ยังมีหน้ามาท้าทายแคว้นต้าโจวของข้า?
ยังคิดว่าตนคู่ควรที่จะทำให้องค์หญิงหมิงเยว่ของแคว้นต้าโจวของข้าอับอาย? พวกเจ้ามันคู่ควร? แม้แต่หมาข้างถนน ยังเก่งกว่าพวกเจ้าร้อยเท่า”