1. จะพันพัวกับคุณผู้หญิงไปตลอดชีวิต!
เก้าฮ่องกง ฤดูใบไม้ร่วงฝนตกชุก
กระแสความชื้นไหลเวียน ตระกูลใหญ่ช่วงชิงอำนาจลับคม นองเลือด สายฝนชะล้าง แล้วกลับคืนสู่สภาพปกติ ใครเล่าจะรู้
มีเพียงคฤหาสน์กลางไหล่เขาที่ไม่มีผู้ใดกล้ารบกวน
เจียงโหรวตื่นขึ้น ท้องฟ้ายังไม่สว่าง
ผ้าห่มใยไหมคลุมกาย นางนอนตะแคงนิ่ง อายุสี่สิบกว่า ใบหน้าแทบไร้ร่องรอยกาลเวลา แต่ในเส้นผมซ่อนเร้นเส้นสีขาว
หลายปีมานี้ คนในฝันรบกวนความสงบของนางเสมอ ทำให้นางนอนไม่หลับ
เคยต่อว่า แต่คนเอาแต่ใจ ไม่เคยฟัง
แปดนาฬิกา
คนใช้เคาะประตูตรงเวลา “คุณผู้หญิง ยาต้มเสร็จแล้วค่ะ”
ไร้เสียงตอบ
คนใช้เคาะประตูเบา ๆ อีกสองสามครั้ง ยังคงเงียบ หัวใจรัดแน่น เสียงร้อง下意识เจือความร้อนรน “คุณผู้หญิง ตื่นหรือยังคะ”
ช่วงนี้ สภาพคุณผู้หญิงไม่ดีนัก ซึมเซา อ่อนแอ อาจเพราะปีนี้อากาศหนาวมาเร็ว ร่างบอบบางต้านทานไม่ไหว ไอไม่หยุด
นางเป็นห่วง และก็กลัว
ครั้นไม่รู้จะทำอย่างไร ประตูด้านหลังพลันเปิดออก
นั่นคือห้องนอนของคุณชายตอนมีชีวิต
เจียงโหรวยืนหน้าประตู สวมชุดนอน นางเพิ่งล้างหน้าล้างตา ใบหน้าไร้เครื่องประทินโฉม แต่โครงหน้างดงามยากหาใครเทียบในเก้าฮ่องกง
นางยื่นมือรับถ้วยกระเบื้อง กลั้นความขื่นขมที่แทรกซึมหัวใจ ดื่มรวดเดียวอึกใหญ่ คิ้วขมวดแน่น
คนใช้คิดจะแนะนำนางลงไปกินอาหารเช้าชั้นล่าง เอ่ยปากแล้ว “คุณผู้หญิง คุณหลี่ต้มโจ๊กถั่วแดงที่คุณชอบไว้แล้ว ลงไปดื่มสักหน่อยเถิด จะได้คลายหนาว”
เจียงโหรวส่ายหน้า นางกินไม่ลง
กินเข้าไป ก็อ้วกออกมา
ร่างกายนาง เหมือนจะไม่เชื่อฟังอีกแล้ว
คนใช้ไม่อาจบังคับ เดินลงล่าง ดวงตายังเต็มด้วยความห่วงใย
ในห้องนอน เจียงโหรวเปิดผ้าห่มขึ้นนอนอีกครั้ง ตะแคงข้างหลับตา เงียบสงัด
ในห้องนี้ กลิ่นไอของซือจิ่งอิ้นจางลงทุกที นางซุกหน้าลงในหมอน อยากสูดลึกล้ำอีกสักหน่อย แต่ไม่มี
สิบปี เขาตายมาสิบปีแล้ว
บางครา ยามดึกสงัด เจียงโหรวด่าตัวเองว่าสมควรแล้ว
ทำไมคนตายไปแล้วถึงได้นึกถึงข้อดีของเขา
นางเข้าพิธีวิวาห์กับซือจิ่งอิ้นตอนยี่สิบห้าปี ไร้ความรัก การแต่งงานเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจ แต่ทั้งคู่ก็ยังคงปฏิบัติหน้าที่สามีภรรยา
ซือจิ่งอิ้นกุมอำนาจใหญ่ตระกูลซือผู้เดียวหลายปี เย็นชา เผด็จเด็ดขาด ทุกคนหวาดเกรง หล่อหลอมให้เขาทำสิ่งต่าง ๆ ดุดันโหดเหี้ยมเสมอ แทบไม่ยับยั้งชั่งใจ คราแล้วคราเล่าจัดการจนคนหมดสติถึงยอมหยุด
เจียงโหรวที่ถูกเลี้ยงดูอย่างทะนุถนอมจะทนทานได้อย่างไร
ด่าเขา ข่วนกัด ทว่าไม่ค่อยได้ผล
ปีเดียวกัน เจียงโหรวตั้งครรภ์ นางไม่ยินยอมคลอด
ตระกูลเจียงห้ามปราม ให้นางว่าง่ายหน่อย แต่งงานแล้ว สืบสกุลมีบุตร ก็เป็นหน้าที่
ตระกูลซือเป็นดั่งฟ้าของเก้าฮ่องกง ตระกูลใหญ่ ต้องการลูกหลานมากมาย
เจียงโหรวรู้สึกราวกับนางเป็นเพียงเครื่องมือให้กำเนิดบุตรของตระกูลซือ
ความแค้นนั้น ความเกลียดในใจ สาดกระเซ็นสู่ซือจิ่งอิ้นทั้งหมด
นางจะหย่า จะไปให้ไกล จะทำแท้ง
นางรู้ว่าโรงพยาบาลในเก้าฮ่องกงตระกูลซือล้วนถือหุ้น ซือจิ่งอิ้นเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ที่สุด กระแสข่าวแม้เพียงน้อยนิดล้วนเล็ดลอดเข้าหูเขา
นางไม่กล้าไป ลับหลังทุกคน ไปคลินิกเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง
ซือจิ่งอิ้นมาถึงทัน คนเพิ่งเข้าไป เขาถีบประตูเปิดผาง เห็นนางนอนบนเตียงผ่าตัดที่ไม่สะอาดสะอ้าน ทั่วร่างทะลุทะลวงไปด้วยความเยียบเย็น โกรธเกรี้ยวอย่างยากพบเห็น “เจียงโหรว เจ้าอยากตายหรือไม่”
เจียงโหรวตาแดงแจ๋วโต้ตอบ “ฉันไม่อยากมีลูก ฉันไม่อยากคลอดเขาออกมา ฉันไม่ต้องการลูกของคุณ!”
ซือจิ่งอิ้นระงับโทสะ ใช้นิ้วมือบีบปลายคางนางแรง ๆ “เจ้าอยากมีกับใคร”
เจียงโหรว “ขอเพียงไม่ใช่คุณ”
จากนั้น เขาย้ายออกจากห้องนอนใหญ่ สองสามีภรรยาเหมือนแต่งงานเพียงในนาม
แต่ประตูคฤหาสน์นางออกไปคนเดียวไม่ได้ ต้องมีบอดี้การ์ดติดตาม
ความสัมพันธ์คู่ครองตึงเครียด
แต่คราดึกสงัด ซือจิ่งอิ้นจะแอบเข้ามาเงียบ ๆ จัดผ้าห่มให้ สร้างความอบอุ่นแก่เท้า กอดนางนอนพักครู่ หัวเตียงวางของขวัญที่พิถีเลือกมา
แม้ทุกครั้งล้วนถูกโยนทิ้งถังขยะ
เขากล่าว “อาหโรว์ ข้าเหนื่อยยิ่งนัก”
“ข้าคิดถึงเจ้ามาก”
อำนาจใหญ่ตระกูลซือเขากุมบังเหียนเบ็ดเสร็จเด็ดขาด ลูกหลานมากมาย ก็แฝงการช่วงชิงลับไม่หยุดหย่อน เลือดโชกสองมือ ก็สังหารหมาป่าโลภมากเหล่านั้นไม่หมดสิ้น
หูซ้ายสูญเสียการได้ยิน เกิดจากน้ำมือมนุษย์
ผู้อยู่เหนือโดยธรรมชาติ ผู้คนครั่นคร้าม ก็ถูกสายตาจับจ้องแน่นหนา ตลอดปีคลายความระแวดระวังมิได้เสี้ยว
ความอ่อนโยนเดียวเท่านั้น ให้แก่ผู้เป็นภรรยา
บุตร เขาไม่เอาก็ได้ แต่นางเพียงไม่อยากมีกับเขา
เช่นนั้นก็ทิ้งไว้!
ขอเพียงมีสิ่งเกี่ยวโยงกับนาง เขาไม่มีวันปล่อยมือ
เจียงโหรวคลอดซืออี้เซียว จากวินาทีเห็นใบหน้าเล็ก ๆ ขาวเนียน เนื้ออ่อนในใจนางถูกสะกิด มารดรท่วมท้น ความขุ่นเคืองค่อยคลาย
ซือจิ่งอิ้นถูกปฏิบัติเย็นชาก็ไม่เป็นไร ฟ้าหนาวห่มเสื้อให้ ไม่แตะไม่ทำ อดกลั้นไว้ ถูกนางได้ยินการปลดปล่อยด้วยมือ ยิ่งหอบหายใจสำราญระเริงกว่าเดิม
เขาเมาเหล้าจนปวดศีรษะแทบระเบิด พอได้ยินเสียงร้องไห้งอแงจากห้องทารก ลุกขึ้นป้อนนมทันที
กุมอำนาจใหญ่ทำงานไม่หยุดพัก ก็ไม่ลืมดูแลบุตรชาย
เพียงอยากให้ภรรยาได้ผ่อนคลายขึ้นบ้าง
หลายปีเหล่านั้น เจียงโหรวย่างออกนอกบ้านมีนามคุณผู้หญิงซืออยู่เหนือหัว ใครพบเห็นล้วนประจบสอพลอ
ในวงสังคมภรรยาผู้ดีมีฐานะสูงสุด
ร่ายกายยิ่งบำรุงยิ่งบอบบาง เนียนละเอียดถึงขั้นบีบน้ำออกมา
ทว่าความสัมพันธ์สุดท้ายแตกหัก คือคราที่นางเห็นกับตาซือจิ่งอิ้นสังหาร มีดสั้นเล่มหนึ่งแทงเข้ากลางอกอีกฝ่าย
ผู้คนนั้น คือลูกพี่ลูกน้องชายของเขา
“ซือจิ่งอิ้น ฆ่าคนผิดกฎหมายรู้ไหม?”
“คุณผู้หญิงจะสอนกฎหมายข้าหรือ?” ซือจิ่งอิ้นเอวยังพ้นด้วยแผล เลือดสดไหลริน “หรือข้าฆ่าเขา เจ้าปวดใจ?”
เจียงโหรวรู้สึกว่าเขาน่าสะพรึงถึงไขสันหลัง “ทำไมคุณไม่ไปตาย! คุณฆ่าคน คุณควรไปตาย คุณไปตายสิ!”
ซือจิ่งอิ้นดวงตาหมองหม่น “ข้าตายแล้ว คุณผู้หญิงจะแต่งงานใหม่ดีใช่ไหม?”
เขาถือสาอยู่เสมอ
“สบายใจได้ ข้าวาสนาดี ชีวิตยืนยาว จะพันพัวกับคุณผู้หญิงไปตลอดชีวิต!”
เจียงโหรวสะท้านกลัวจนทั้งร่างสั่น “คุณฆ่าคน คุณต้องตายแน่!”
คำสาป กลายเป็นจริงขึ้นมาจริง ๆ
การเดินทางครั้งนั้น ซือจิ่งอิ้นพานางไปงานเลี้ยง
ตรงทางแยก รถคันหนึ่งฝ่าไฟแดง คนขับเหยียบคันเร่งเต็มเท้าพุ่งใส่ตัวถัง
รถเบนท์ลีย์สีดำถูกชนแตกยับ
ซือจิ่งอิ้นรู้สึกเจ็บปวดไปถึงเครื่องใน หน้าผากเลือดไหล ตาพร่ามัว
แต่เขาต้องการปกป้องคนใต้ร่างเพียงเท่านั้น ลมหายใจแผ่วเบา เกือบสิ้นแล้ว ยังปลอบภรรยา “ไม่ต้องกลัว... ข้าอยู่...”
เจียงโหรวถูกปกป้องแน่นหนา บาดเจ็บภายนอกเป็นส่วนใหญ่
เมื่อเห็นเปลวไฟลุกท่วมรถ นางพยายามคลานออกมาอย่างสุดกำลัง ไปกระชากเขา ให้เขาออกมา
ซือจิ่งอิ้นร่างสูงใหญ่ ถูกหนีบคับแน่น ขยับไม่ได้
นั่นเป็นครั้งแรกที่เขากระตุกมือนางออกอย่างแข็งขัน
เจียงโหรวจะทนมองดูเขาตายได้อย่างไร พยายามจะกระชากครั้งแล้วครั้งเล่า
แต่กำลังน้อย ไร้ประโยชน์
นางร้องไห้ อ้อนวอนให้เขาขยับตัวทีเถิด
ซือจิ่งอิ้นกลับใช้แรงสุดท้ายที่มีผลักนางออกห่าง
บอดี้การ์ดมาถึง รีบพาคุณผู้หญิงไปยังเขตปลอดภัยทันที
นี่คือคำสั่งของท่านซือ
คราใดเจอเรื่อง ขอให้รักษาชีวิตคุณผู้หญิงให้ปลอดภัย
ชีวิตเขา ไม่สำคัญ
“พวกคุณไปช่วยเขาที ไปช่วยเขาที” เจียงโหรวอ้อนวอนด้วยเสียง “ไปช่วยเขาที!”
สิ้นเสียงเพียงชั่วอึดใจ
ตูม! เสียงระเบิดดังสนั่น เพลิงระเบิดเต็มฟ้า เปลวไฟโชติช่วงลุกโชนไม่มีดับ
เขาตายแล้ว
ตายจริง ๆ ด้วย
ตายต่อหน้านาง
ตระกูลซือจัดงานศพ เป็นวันฝนพรำ ผู้มีอิทธิพลทุกวงการรวมตัว มาส่งเขาครั้งสุดท้าย
บางคนสลดใจ บางคนยินดี
เจียงโหรวไม่รู้รสชาติอะไรในใจ ห้ารสคละเคล้า หัวใจกระเพื่อมขึ้นลง รู้สึกเพียงเจ็บปวด
วันนั้น ผู้ช่วยของซือจิ่งอิ้นตามหานาง “คุณผู้หญิง วันนั้น ที่คุณชายลงมือ เพียงเพราะซือเป่ยกล่าวถ้อยสกปรกหยาบคาย”
เจียงโหรวคิ้วกระตุก
ถ้อยสกปรกหยาบคาย?
กล่าวถึงผู้ใด ผู้ช่วยไม่อธิบายมาก
เขาคิด คุณผู้หญิงคงเข้าใจ
ก่อนจากไป ผู้ช่วยกล่าวอีก “ซือเป่ยไม่ตาย”
ทันใด น้ำตาเจียงโหรวหลั่งไหลพราก ร่วงหล่นไม่มีเสียง
นับแต่เขาตายสิบปีมานี้ แกนหลักตระกูลซือขาดสะบั้น ควันไฟสงครามไม่เคยสงบ
แต่คฤหาสน์ยังคงสงบร่มเย็น
ไม่มีผู้ใดกล้าย่างกราย มารบกวนความสงบ
เจียงโหรวคิด บางทีซือจิ่งอิ้นจัดการไว้ล่วงหน้าแล้ว
ขณะนี้ ประตูห้องถูกเคาะอีกครั้ง
“อาหม่า ลงไปดื่มโจ๊กสักหน่อยเถิด”
-
【บทนอกเรื่อง】
เรื่องนี้เป็นรักหวานหลังแต่งงาน มีลูกน้อยด้วย
พระเอกเผด็จการ ครอบงำ ช่วงชิงในสนามธุรกิจมือหนัก ใจเต็มไปด้วยผู้เป็นภรรยา ไม่เปื้อนข่าวฉาวสาวใดแม้แต่น้อย บริสุทธิ์ บริสุทธิ์ บริสุทธิ์!【กล้าทำเหลวไหล หักขา!】
นางเอกรูปลักษณ์นุ่มนวล อุปนิสัยอ่อนโยน แต่· แยกแยะถูกผิดชัดเจน
ยังไงซะสองคนก็คือ จูบ จูบ จูบ รัก รัก รัก~