สามวันต่อมา บ้านใหม่ของเกาหยางก็ถึงพิธียกขื่อปีกหลังคา
ตามธรรมเนียมของหมู่บ้านชิงหนิว การยกขื่อเป็นขั้นตอนสำคัญที่สุดในการสร้างบ้าน เมื่อวางไม้คานเข้าที่ เรือนก็ถือว่าตั้งรูปขึ้นแล้ว
ผู้มีหน้ามีตาในหมู่บ้านต่างพากันมาแสดงความยินดี เจ้าของบ้านต้องจัดงานเลี้ยงต้อนรับช่างฝีมือและเพื่อนบ้าน เพื่อความเป็นสิริมงคล
ช่างซุนพาคนงานเริ่มงานตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง
เขาให้คนตั้งโต๊ะบูชาไว้กลางพื้นฐานของห้องโถง บนโต๊ะมีหัวหมู หมั่นโถวแป้งขาว และธูปสามดอก อีกทั้งยังแปะกระดาษแดงไว้บนไม้คานใหม่ บนนั้นเขียนอักษรใหญ่สี่คำว่า “เทพราตรีมัจฉาทิพย์ส่องสว่าง”
เกาหยางยืนมองอยู่ในลานบ้าน เสิ่นรั่วหลานกระซิบข้างกายว่า “ท่านพี่ ช่างซุนบอกว่าพิธียกขื่อต้องจุดประทัด แต่บ้านเรายังไม่ได้เตรียมไว้”
เกาหยางหันไปบอกคนงานหนุ่มที่กำลังขนอิฐว่า “ไปซื้อประทัดสองสายจากในเมือง แล้วก็ซื้อสุรามาหนึ่งไห เนื้อกับผักมีอยู่ในครัวแล้ว เที่ยงนี้จัดโต๊ะสักสองสามโต๊ะ เชิญชาวบ้านมาร่วมครึกครื้นกัน”
คนงานขานรับ รับเหรียญทองแดงไปแล้วรีบวิ่งออกไป
ไม่นาน เฉินโหย่เทียนก็พาภรรยามาถึง ในมือถือเนื้อเค็มสองแผ่นกับตะกร้าไข่ไก่
หลิวเหล่าซานหามม้านั่งไม้ตัวใหม่มาด้วย บอกว่าเป็นเครื่องเรือนสำหรับบ้านใหม่
ป้าหวังก็มาถึงเช่นกัน นางถือถาดหมั่นโถวแป้งขาวที่เพิ่งนึ่งเสร็จ ยิ้มแย้มพลางยัดใส่มือเสิ่นรั่วหลาน
ข้างบ่อน้ำตรงปากหมู่บ้าน ป้าหลิวมองไปยังลานบ้านของเกาหยางที่มีผู้คนขวักไขว่ ได้ยินเสียงหัวเราะพูดคุยดังมาจากทางนั้น ใบหน้าก็ยืดยาว
“ก็แค่สร้างบ้านหลังหนึ่ง ทำเสียราวกับฉลองปีใหม่อย่างไรอย่างนั้น”