วันนี้เกาเวินขึ้นเขาอีกแล้ว
ช่วงหลายวันที่ผ่านมา การขึ้นเขาทำกำไรให้เขาไม่น้อย เขาเก็บเหยื่อได้ติดต่อกันถึงสองวัน จนรู้สึกว่าตนค้นพบเส้นทางลัดสู่ความร่ำรวยแล้ว
สายตาที่ชาวบ้านมองเขาก็เปลี่ยนไป แต่ก่อนทุกคนเรียกเขาว่าลูกชายหัวปีตระกูลเกา บัดนี้พอพบหน้าก็เรียกท่านชายใหญ่แห่งตระกูลเกา ทำเอาเขาปลื้มจนแทบลอย
วันนี้เขาจงใจตื่นเช้ากว่าปกติ ทันทีที่ฟ้าเริ่มสางก็ลากเกาไท่ออกจากบ้าน
ก่อนออกเดินทางยังตบอกให้คำมั่นกับนางหวังว่า วันนี้จะต้องเก็บเหยื่อตัวใหญ่มาให้ได้ ให้ชาวบ้านได้เห็นฝีมือแท้จริงของลูกชายหัวปีตระกูลเกา
“พี่ใหญ่ วันนี้พวกเราจะไปทางไหนกัน?”
เกาไท่เดินตามหลังมา ในมือไม่ได้ถือหนังสือ แต่เปลี่ยนมาถือไม้ท่อนหนึ่งใช้แทนไม้เท้า
หลายวันมานี้เขาติดตามเกาเวินขึ้นเขา แม้ปากจะไม่เคยยอมรับว่าเหน็ดเหนื่อย แต่ฝ่าเท้ากลับพองเป็นตุ่มน้ำหลายแห่ง จนเดินเริ่มกะเผลกแล้ว
เกาเวินเดินนำอยู่ข้างหน้า เอ่ยอย่างมั่นอกมั่นใจว่า “ไปทางไหล่เขา! วันก่อนเราเก็บไก่ป่าได้ที่ไหล่เขา เมื่อวานก็ขุดสมุนไพรได้ที่ไหล่เขา แสดงว่าบริเวณนั้นมีเหยื่ออยู่มาก วันนี้พวกเราเดินต่อไปให้ไกลกว่าเดิมอีกหน่อย บางทีอาจเจอตัวใหญ่ก็ได้”
“ถ้าเจอตัวใหญ่แล้วพี่จะทำอย่างไร?” เกาไท่ถาม
เกาเวินชะงักไปเมื่อถูกถาม ก่อนจะฝืนตอบว่า “ทำอย่างไรหรือ? ก็เก็บกลับไปสิ! คนอื่นตั้งกับดักจับหมูป่าได้ เหตุใดข้าจะเก็บหมูป่ามาสักตัวไม่ได้?”
เกาไท่อ้าปากเหมือนอยากพูดอะไร แต่ท้ายที่สุดก็กลืนคำพูดลงไป