เกาหยางยิ้มบาง “คนคุมห้างนายหลิวสายตาเฉียบคมนัก หนูไม้ไผ่พวกนี้ข้าดักได้บนเขาเมื่อวาน เนื้อยังสดอยู่เลย”
“สด! สดจริง ๆ! น้องเกาเอ้อร์ หนูไม้ไผ่พวกนี้ข้าให้ชั่งละแปดสิบเหรียญทองแดง เจ้าคิดว่าอย่างไร?”
ชั่งละแปดสิบเหรียญทองแดง สูงกว่าที่เกาหยางคาดไว้ชั่งละห้าสิบเหรียญถึงหกส่วนในสิบ
เกาหยางสีหน้าไม่เปลี่ยน ทว่าในใจกลับคำนวณอย่างรวดเร็ว
หนูไม้ไผ่สองชั่ง คิดเป็นหนึ่งร้อยหกสิบเหรียญทองแดง
ไก่ป่าห้าชั่ง คิดชั่งละสามสิบเหรียญ เป็นเงินหนึ่งร้อยห้าสิบเหรียญ
กระต่ายป่าห้าชั่ง คิดชั่งละยี่สิบเหรียญ เป็นเงินหนึ่งร้อยเหรียญ
ทั้งสามอย่างรวมกันเป็นเงินสี่ร้อยสิบเหรียญทองแดง
“ได้”
เกาหยางพยักหน้า “คนคุมห้างนายหลิวทำการค้ายุติธรรม”
คนคุมห้างนายหลิวให้พ่อครัวอ้วนยกสัตว์ป่าเข้าไปชั่งด้านหลังครัว
พอชั่งแล้ว ไก่ป่าหนักสี่ชั่งแปดตำลึง กระต่ายป่าหนักสี่ชั่งหกตำลึง ส่วนหนูไม้ไผ่หนักสองชั่งสองตำลึง
คนคุมห้างนายหลิวหยิบเหรียญทองแดงจากโต๊ะ นับไปพลางกล่าวว่า “ไก่ป่าคิดชั่งละสามสิบเหรียญ เป็นเงินหนึ่งร้อยสี่สิบสี่เหรียญ
กระต่ายป่าคิดชั่งละยี่สิบเหรียญ เป็นเงินเก้าสิบสองเหรียญ หนูไม้ไผ่คิดชั่งละแปดสิบเหรียญ เป็นเงินหนึ่งร้อยเจ็ดสิบหกเหรียญ รวมทั้งหมดสี่ร้อยสิบสองเหรียญ”
เขาร้อยเหรียญทองแดงด้วยเชือกป่านจนเรียบร้อย ก่อนส่งให้เกาหยาง
“น้องเกาเอ้อร์ ต่อไปมีของดีอะไรก็ส่งมาที่นี่ได้เลย โดยเฉพาะหนูไม้ไผ่ กวางพาว หมูป่า ของหายากพวกนี้ มีเท่าไรข้ารับหมด ราคาค่อยตกลงกันได้”
เกาหยางรับเหรียญทองแดงมา ประสานมือคารวะ “คนคุมห้างนายหลิววางใจได้ ต่อไปมีของดีให้ท่านอีกมาก”
คนคุมห้างนายหลิวหัวเราะพลางตบไหล่เกาหยาง แล้วลดเสียงลงกล่าวเสริมว่า “จริงสิ หลายวันก่อนคนคุมห้างโรงเหล้าเมาเซียนยังถามถึงเจ้าอยู่เลย