เกาหยางมองสีหน้าของเขา ราวกับกำลังมองคนโง่คนหนึ่ง
“ท่านซุนเอี่ยว หมายความว่าท่านอยากให้ข้ายกผลกำไรครึ่งหนึ่งจากโรงกลั่นกับเตาอิฐให้ท่านเปล่า ๆ หรือ”
รอยยิ้มบนใบหน้าซุนหมิงยวนยังคงอ่อนโยนเช่นเดิม ทว่าความหมายในคำพูดกลับไม่อ่อนโยนแม้แต่น้อย
“คำพูดของท่านนายพลเกาเช่นนี้ จะเรียกว่าให้เปล่า ๆ ได้อย่างไร นี่เป็นการร่วมมือที่ได้ประโยชน์ทั้งสองฝ่าย ท่านรับราชการในกองทัพ งานทหารก็ยุ่งวุ่นวาย จะมีเวลาที่ไหนมาดูแลกิจการเหล่านี้ หากมอบให้ซุนผู้นี้จัดการ รับรองว่าจะทำกำไรได้มากกว่าที่ท่านหาได้ในตอนนี้
อีกอย่าง เรื่องภาษีอากร ผู้ว่าอำเภอถานต้องตรวจสอบเข้าสักวัน หากท่านเอาแต่ผัดผ่อน ไม่ยอมจ่าย เมื่อว่าการจวิ้นเอาผิดขึ้นมา คนที่ต้องลำบากก็คือตัวท่านเอง”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนหุบพัดพับ น้ำเสียงแฝงความหมายลึกซึ้งขึ้นหลายส่วน
“ท่านนายพลเกา ขอพูดสิ่งที่ฟังไม่รื่นหูสักหน่อย ท่านเป็นยอดฝีมือในสนามรบจริง แต่ยุคสมัยนี้ไม่ได้มีเพียงการรบเท่านั้น บางเรื่องคนอย่างพวกเราย่อมจัดการได้ชำนาญกว่า
หากท่านยินดีร่วมมือ เรื่องภาษีอากรซุนผู้นี้ยินดีช่วยจัดการให้ รับรองว่าต่อไปจะไม่มีใครมารบกวนท่านอีก แต่หากท่านไม่ยินดี...”
เขาจงใจลากเสียงท้ายประโยคให้ยาว โดยไม่พูดต่อให้จบ ทว่าความหมายข่มขู่ชัดเจนอยู่แล้ว
ข้างป้อมแม่ทัพ จ้าวเลี่ยกำสมุดทะเบียนในมือจนยับยู่ยี่
แผลเป็นรูปดาบบนใบหน้าแดงเรื่อขึ้นเพราะความโกรธ ข้อนิ้วบีบแน่นจนส่งเสียงดังกรอบแกรบ
หากเกาหยางยังไม่ออกคำสั่ง เขาคงพุ่งเข้าไปกดเจ้าคนแก่ไร้ยางอายนี่ลงกับพื้นแล้ว