เกาหยางขึ้นเขาล่าสัตว์ตามปกติ ช่วงหลายวันนี้เขาล่าได้ผลดีไม่น้อย ทั้งส่งหมูป่าที่กองทัพต้องการกลับไปแล้ว ยังทำกำไรได้ก้อนโตอีกด้วย
เขาเดินตามทางเดินของสัตว์สายเดิมมุ่งขึ้นไปยังไหล่เขา ตั้งใจจะไปตรวจดูกับดักห่วงโซ่บนทางเดินของสัตว์แคบ ๆ ทางตะวันตกของหนองโคลนก่อน
แนวป้องกันสามชั้นที่เขาวางไว้บนทางเดินของสัตว์สายนั้นคราวก่อนผ่านมาสี่วันแล้ว หากฝูงหมูป่ายังออกหากินอยู่แถวนั้น ก็น่าจะใกล้เหยียบกับดักเข้าแล้ว
เมื่อเดินมาถึงขอบป่าสนบริเวณไหล่เขา เขาก็หยุดฝีเท้าลงกะทันหัน
บนทางเขาเบื้องหน้ามีรอยเลือดเป็นทาง
รอยเลือดยังใหม่ ขอบหยดเลือดสะท้อนแสงวาว เป็นเลือดที่เพิ่งหยดลงไม่นาน
ระยะห่างของหยดเลือดไม่สม่ำเสมอ บางช่วงถี่ บางช่วงห่าง แสดงว่าผู้บาดเจ็บเดินโซเซ บางครั้งเร็ว บางครั้งช้า
เกาหยางย่อตัวลง ใช้นิ้วแตะเลือดขึ้นมาเล็กน้อยแล้วนำไปดมที่ปลายจมูก เป็นเลือดคน
เขาลุกขึ้นยืน มองตามทิศทางรอยเลือดเข้าไปในป่าลึก
รอยเลือดคดเคี้ยวเข้าไปในพุ่มไม้หนาทึบ ด้านหลังพุ่มไม้มีเสียงหอบหายใจหนัก ๆ ดังแว่วมาเป็นระยะ
เกาหยางชักมีดนักล่าออกจากเอว ลดฝีเท้าให้เบาลง แล้วแนบกายไปตามลำต้นไม้
เมื่อแหวกกิ่งไม้ในพุ่มออก เขาก็เห็นคนผู้หนึ่งนั่งพิงต้นสนเก่า มือขวากุมชายโครงซ้าย เลือดซึมออกมาตามซอกนิ้ว ย้อมเสื้อครึ่งซีกจนแดงฉาน
คนผู้นั้นสวมเสื้อผ้าฝ้ายสีครามแขนสั้นอย่างที่ช่างตีเหล็กมักสวม แต่ยามนี้เสื้อเปียกชุ่มไปด้วยเลือด แนบติดร่างจนเห็นโครงกล้ามเนื้อกำยำใต้ผ้า
เป็นโจวเยว่
โจวเยว่ได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้นฉับพลัน มือซ้ายกำมีดสั้นที่เอวไว้แล้ว
แต่เมื่อเห็นว่าผู้มาเป็นเกาหยาง เจตนาสังหารในดวงตาก็มลายไปในพริบตา แทนที่ด้วยความประหลาดใจและขมขื่นจาง ๆ
“เกาหยาง” เสียงโจวเยว่ฟังดูอ่อนแรงอย่างเห็นได้ชัด “เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร”
“คำถามนี้ข้าควรถามเจ้าต่างหาก”
เกาหยางย่อตัวลง ดึงมือที่กุมชายโครงของโจวเยว่ออก เห็นแผลมีดกรีดยาวกว่าสองชุ่น ขอบแผลพลิกม้วน เลือดยังคงไหลไม่หยุด
“แผลมีด ใครทำ”
“อย่าถามเลย เจ้าไปเถิด เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเจ้า...”