ไม่นานนัก ชายวัยกลางคนในเสื้อคลุมยาวสีคราม ไว้เคราแพะ ก็วิ่งเหยาะ ๆ เข้ามาในเรือนนอน เหงื่อเม็ดโตผุดเต็มหน้าผาก
เสมียนราชการหลิว มีชื่อเดิมว่าหลิวฮุย เป็นเสมียนอำนวยการอาญาแห่งว่าการอำเภอเมืองชิงสือ รับผิดชอบเรื่องความสงบเรียบร้อยและคดีอาญาโดยตรง
แม้ฉินเฉวียนจะเป็นเพียงนายร้อยแห่งทัพชายแดน แต่ขุนนางท้องถิ่นไม่กล้ายุ่งกับคนของทัพชายแดนโดยง่าย ยิ่งในยามศึกสงครามยิ่งไม่ต้องพูดถึง
พอเสมียนราชการหลิวได้ยินว่านายร้อยฉินเรียกหา เขาก็วางงานราชการในมือแล้วรีบมาทันที ไม่กล้าละเลยแม้แต่น้อย
“นายท่านฉิน มีเรื่องใดให้ข้ารับใช้หรือขอรับ” เสมียนราชการหลิวประสานมือคารวะ
นายร้อยฉินเล่าเรื่องของล่ายซานให้ฟังตั้งแต่ต้นจนจบ เมื่อเสมียนราชการหลิวฟังจบ สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นประหลาดพิกล
“ล่ายซานผู้นี้ ว่าการอำเภออยากจัดการเขามานานแล้ว”
เสมียนราชการหลิวถอนหายใจ “คนผู้นี้ก่อกรรมทำเข็ญ รีดไถผู้คนในเมือง ไม่มีความชั่วใดที่ไม่ทำ คดีที่ข้ารู้ก็มีไม่น้อยกว่าสิบคดีแล้ว แต่เขาเจ้าเล่ห์นัก ทุกครั้งที่ก่อเรื่องล้วนไม่ทิ้งหลักฐาน ผู้เสียหายก็ไม่กล้าแจ้งความ ว่าการอำเภอไม่มีหลักฐานแน่ชัด จึงทำอะไรเขาไม่ได้”
เกาหยางเอ่ยว่า “เสมียนราชการหลิว คราวนี้เขาปลอมเป็นเจ้าหน้าที่ทางการ ทั้งยังถือแผ่นป้าอารักขาปลอมที่แก้ตัวอักษรไว้ ความผิดนี้น่าจะเพียงพอแล้วกระมัง”
เสมียนราชการหลิวพยักหน้า “ปลอมเป็นเจ้าหน้าที่ทางการถือเป็นความผิดร้ายแรง ตามกฎหมายแห่งต้าอวี๋ โทษเบาคือโบยห้าสิบไม้ โทษหนักคือส่งไปเป็นทหารหรือเนรเทศ แต่ต้องมีพยานบุคคลและพยานวัตถุ เจ้าให้การเพียงคนเดียวยังไม่พอ ต้องมีแผ่นป้าอารักขาปลอมนั่นเป็นพยานวัตถุด้วย”