เกาหยางมองคนยี่สิบคนตรงหน้า สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง ทว่าในใจกลับสาปส่งบรรพบุรุษของโจวสงไปถึงสิบแปดชั่วโคตร
คนยี่สิบคน ชราก็ชรา พิการก็พิการ
คนที่อายุมากที่สุดผมขาวโพลน หลังค่อม ยืนอยู่ในแถวราวกับมะเขือที่ถูกแดดเผาจนเหี่ยวเฉา
คนที่อายุน้อยที่สุดดูแล้วเพิ่งจะอายุสิบห้าสิบหกปี ผอมเหมือนไม้ไผ่ ขนอ่อนเหนือริมฝีปากยังไม่ทันร่วงหมด
ยังมีอีกสองคน คนหนึ่งนิ้วขาดไปหนึ่งนิ้ว อีกคนขากะเผลก...
คนเหล่านี้อย่าว่าแต่จะไปรบเลย แค่เดินไปถึงจุดซุ่มโจมตีโดยแขนขาครบถ้วนได้ก็นับว่าบรรพบุรุษคุ้มครองแล้ว
สายตาของเกาหยางกวาดมองใบหน้าพวกเขาทีละคน
คนเหล่านี้ยืนอยู่บนลานฝึก ถูกทหารรอบข้างชี้ไม้ชี้มือหัวเราะเยาะ ต่างก้มหน้าไม่กล้าสบตาผู้ใด
“พวกเจ้าชื่ออะไรกัน จงรายงานมาทีละคน”
ทุกคนทยอยก้าวออกมาข้างหน้า ในหมู่พวกเขามีทหารกองครัวที่ไม่เคยออกรบมาก่อน มีคนงานเบ็ดเตล็ด อีกทั้งยังมีเด็กหนุ่มที่ถูกเกณฑ์เข้ากองทัพ
ไม่ก็อายุมากแล้ว ไม่ก็มีบาดแผลตามตัว หรือไม่ก็เป็นทหารใหม่ที่ไม่เคยผ่านศึก แม้แต่จับดาบยังไม่มั่น
เกาหยางฟังพวกเขารายงานชื่อจนครบ ในใจกลับรู้สึกวางใจขึ้นมา
คนเช่นพวกเขาถูกกลั่นแกล้งในค่ายทหารจนเคยชิน ทั้งยังทนสายตาดูแคลนมามากมาย อัดอั้นความคับแค้นไว้เต็มอก
คนเช่นนี้ ขอเพียงมีใครสักคนยอมพาพวกเขาไป ยอมเห็นพวกเขาเป็นคน พวกเขาก็พร้อมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อร่วมมือกับเจ้า
“พวกเจ้าอยู่ในค่ายทหารมานานถึงเพียงนี้ เคยมีใครสอนวิธีซุ่มโจมตีบ้างหรือไม่”
ไม่มีใครส่งเสียง
“เคยมีใครสอนพวกเจ้ายิงธนูหรือไม่”
ยังคงไม่มีใครส่งเสียง
ริมฝีปากของเฒ่าเชียนขยับ คล้ายอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ไม่กล้า