ฟ้ายังไม่ทันสาง เกาหยางก็ลืมตาตื่นแล้ว
เสิ่นรั่วหลานยังคงหลับสนิท ลมหายใจสม่ำเสมอ ใบหน้ามีเลือดฝาดกว่าหลายวันก่อนมาก
ดื่มน้ำแกงกระดูกติดต่อกันหลายวัน ในที่สุดใบหน้าของนางก็กลับมามีสีเลือด
เกาหยางลงจากเตียงอย่างเบามือเบาเท้า บรรจุเหล็กหนีบห้าชิ้นที่เพิ่งซื้อมาใส่ตะกร้าสาน จากนั้นก็วางแหตาข้างที่เพิ่งถักใหม่สองผืนลงไปด้วย
แหทั้งสองผืนนี้เขาใช้เวลาถักถึงสามคืน เชือกป่านซื้อมาจากในเมือง ส่วนวิธีถักนั้นเป็นมาตรฐานการปฏิบัติการในป่าของชาติก่อน ขนาดช่องตาข่ายพอดีจะเกี่ยวขาหมูป่า ปมเชือกเป็นปมขาหมูที่ดัดแปลงมา ยิ่งดิ้นก็ยิ่งรัดแน่น
หมูป่าไม่เหมือนไก่ป่ากับกระต่ายป่า ใช้เหล็กหนีบอย่างเดียวเอาไม่อยู่
ต่อให้เหล็กหนีบขามันได้ หมูป่าหนักกว่าสองร้อยชั่งพอคลั่งขึ้นมา ก็สามารถถอนเหล็กหนีบขึ้นมาทั้งราก แล้วลากวิ่งไปทั่วภูเขาได้
ต้องใช้ตาข่ายจำกัดการเคลื่อนไหวของมันก่อน จากนั้นค่อยใช้เหล็กหนีบขา ทำสองอย่างควบคู่กันจึงจะขังมันไว้กับที่ได้
เขานำคานงัดติดตัวไปด้วย
คานงัดอันนี้กลายเป็นอุปกรณ์ประจำตัวเวลาเข้าป่าของเขาไปแล้ว ปลายด้านหนึ่งลับให้แหลม ใช้งัดหินหรือขุดสมุนไพรได้ ส่วนอีกปลายยังคงแบน หากเหวี่ยงฟาดก็ใช้เป็นกระบองสั้นได้
แม้ตอนนี้เขายังไม่เคยเจอสัตว์ใหญ่ที่ต้องออกแรงต่อสู้ด้วย แต่ในป่ามีเรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้นได้เสมอ พกของติดตัวเพิ่มอีกชิ้น ก็มีหลักประกันเพิ่มขึ้นอีกส่วน
ตอนออกจากบ้าน ฟ้ายังมืดสนิท พระจันทร์ลอยอยู่เหนือยอดเขาทางทิศตะวันตก ส่องให้ทางขึ้นเขาเห็นเป็นริ้วรางเลือน