พรานป่าปีข้าวยากหมากแพง: แยกบ้านแล้วข้ามีข้าวมีเนื้อเต็มยุ้ง!

ตอนที่ 18 ท่างเซิน

7 นาที· 1.7K คำ

กับดักกระต่ายป่าตั้งอยู่ริมป่าสนด้านในหาดหินร้าง

เมื่อวานซืนตอนตรวจดู กับดักนี้หนีบกระต่ายอ้วนตัวหนึ่งน้ำหนักกว่าสี่ชั่งไว้ได้

เมื่อวานซืนเกาหยางจัดที่จับเหล็กใหม่ แล้วโรยหญ้าแห้งสองสามใบไว้บนทางกระต่ายเพื่อพรางตา

แต่วันนี้พอเดินไปถึง กลับเห็นว่าเหล็กหนีบยังอยู่ในสภาพเดิม หญ้าแห้งไม่ขยับแม้แต่น้อย

เกาหยางย่อตัวลง ใช้นิ้วเทียบรอยเท้ากระต่ายบนพื้น

มีรอยเท้าอยู่ แต่ทิศทางเปลี่ยนไปแล้ว เป็นรอยที่เดินอ้อมออกไปด้านนอก

นิสัยของกระต่ายป่าคือเดินตามเส้นทางที่คุ้นเคย แต่หากเส้นทางนั้นมีกลิ่นของเครื่องเหล็กติดอยู่ พวกมันก็จะเดินอ้อมไปทางอื่น

กระต่ายตัวที่ติดกับดักเมื่อวานซืนดิ้นรนอยู่บนที่จับเหล็กเป็นพักใหญ่ กลิ่นที่ทิ้งไว้จึงแรงเกินไป ทำให้กระต่ายตัวอื่นพากันตกใจหนีไปหมด

เกาหยางปัดโคลนจากมือแล้วลุกขึ้น

กับดักนี้ต้องเปลี่ยนตำแหน่งแล้ว

เขาเดินมุ่งหน้าไปยังทางเดินของหมูป่า

นี่คือกับดักที่เขาใส่ใจมากที่สุดในตอนนี้ มีเหล็กหนีบสามอันกับเชือกดักสองเส้น เตรียมไว้สำหรับหมูป่าตัวที่หนักเกินสองร้อยห้าสิบชั่งโดยเฉพาะ

เมื่อวานซืนตอนตรวจดูยังมีรอยกีบอยู่ ทั้งใหม่ทั้งลึก แสดงว่าหมูป่าตัวนั้นยังหากินอยู่แถวนี้

แต่วันนี้พอเดินไปถึงริมทางเดิน เกาหยางก็ขมวดคิ้ว

เหล็กหนีบทั้งสามอันยังอยู่ในสภาพสมบูรณ์ เชือกดักก็ไม่มีร่องรอยถูกรบกวน

รอยกีบบนพื้นถูกฝนกลางคืนในภูเขาชะล้างจนเหลือเพียงรอยตื้น ๆ

เขาใช้นิ้วแตะสำรวจความลึกของรอยกีบ ขอบรอยยุบลงแล้ว อย่างน้อยก็เป็นรอยที่เหยียบไว้เมื่อสองวันก่อน

เมื่อคืนไม่มีรอยกีบใหม่เลย

เกาหยางลุกขึ้นยืน กวาดตามองป่ารอบด้าน

หมูป่าเป็นสัตว์หากินกลางคืน กลางวันจะนอนอยู่ในหนองโคลนหรือพุ่มไม้ ตกกลางคืนจึงออกมาหาอาหารตามเส้นทางประจำ

ทางเดินนี้เป็นเส้นทางเดียวจากแหล่งน้ำใกล้เคียงไปสู่ป่าลึก หมูป่าไม่มีทางไม่ผ่านที่นี่

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป