เกาหยางหิ้วสัตว์ป่าก้าวยาวไปตามถนนในหมู่บ้าน ไก่ป่าและกระต่ายป่าที่ห้อยอยู่ตรงเอวแกว่งไปมา ดึงดูดสายตาผู้คนไม่น้อย
ข้างบ่อน้ำหน้าหมู่บ้าน สตรีหลายคนกำลังตักน้ำ พอเห็นเกาหยางมาในสภาพเช่นนี้ ต่างก็เบิกตาค้าง
“รีบดูเร็ว นั่นไม่ใช่นายทวยเกาหรือ?”
“ให้ตายเถอะ เขาห้อยของไว้ตรงเอวตั้งมากมายเท่าไรนั่น?”
“ไก่ป่า กระต่ายป่า แล้วยังมีอีกตัว... นั่นหนูไม้ไผ่ใช่หรือไม่? โอ้โฮ ของสิ่งนี้หายากนัก!”
“เมื่อวานเพิ่งล่าไก่ป่าได้หนึ่งตัว กระต่ายอีกหนึ่งตัว วันนี้กลับได้มาอีกสามตัว? เขาแช่อยู่บนเขาทุกวันเลยหรือ?”
เกาหยางเดินไปอย่างสีหน้าเป็นปกติ ฝีเท้าไม่เร็วไม่ช้า สัตว์ป่าที่ห้อยอยู่ตรงเอวก็เผยให้เห็นอย่างโจ่งแจ้ง
เขาพบป้าหลิวอีกครั้ง
เดิมทีป้าหลิวกำลังถืออ่างน้ำเตรียมกลับบ้าน พอเห็นเกาหยางเดินเข้ามา นางก็อ้าปากค้างทันที
“เกา... นายทวยเกา ของพวกนี้เจ้าล่าได้วันนี้ทั้งหมดหรือ?”
เกาหยางหยุดฝีเท้า มองนางด้วยสีหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม
“ป้าหลิว เมื่อวานเจ้าพนันว่าข้าจะอยู่ไม่พ้นสองเดือน ตอนนี้เจ้าคิดว่า อีกสองเดือนพอข้าไปเก็บเงินเดิมพันถึงบ้านเจ้า เจ้ายังจ่ายไหวหรือไม่?”
ใบหน้าของป้าหลิวแดงก่ำขึ้นมาทันที
สตรีหลายคนข้าง ๆ ยกมือปิดปากหัวเราะ มีคนตะโกนว่า “ป้าหลิว อย่าได้เบี้ยวหนี้เชียว! ข้าได้ยินว่าเมื่อวานเจ้าพนันไว้ตั้งยี่สิบอีแปะ!”
ป้าหลิวโกรธจนตัวสั่น หิ้วอ่างน้ำหมุนตัวเดินจากไป พลางด่าพึมพำไปด้วย “แค่โชคเลวเท่านั้น ดูซิว่าเจ้าจะได้ใจไปอีกกี่วัน!”
เกาหยางไม่สนใจนางอีก เดินตรงไปยังด้านตะวันออกของหมู่บ้าน