ไม้เท้าของเขาหลุดจากมือ ปลิวออกไปกระแทกพื้นโคลนบนทางในหมู่บ้านดังโครม ฝุ่นดินฟุ้งกระจายขึ้นมาเป็นวง
“หมัดนี้ ข้าคืนให้เจ้า เพราะคราวก่อนเจ้าไปตามจ้าวหูมาหาเรื่องข้า!”
เกาเวินนอนอยู่บนพื้น เลือดกำเดาไหลลงมาตามมุมปาก ย้อมคอเสื้อจนแดงฉาน
เขาดิ้นรนอยากลุกขึ้น ทว่าขาข้างที่พิการกลับไร้เรี่ยวแรง ทั้งร่างจึงตะเกียกตะกายอยู่บนพื้นโคลน ราวกับเต่าที่หงายท้อง
เกาหยางไม่เปิดโอกาสให้เขาลุกขึ้น
เขาก้มลงคว้าคอเสื้อของเกาเวิน แล้วหิ้วร่างอีกฝ่ายขึ้นจากพื้น ก่อนจะต่อยเข้าที่ท้องอีกหมัด
หมัดนี้เขาใช้แรงเต็มสิบส่วน ไม่มีผ่อนมือแม้แต่น้อย
เกาเวินครางอู้อี้ ร่างทั้งร่างขดงอเป็นก้อน น้ำย่อยในกระเพาะปนกับเลือดกำเดาพ่นออกมา กระเซ็นเปรอะพื้นไปทั่ว
“หมัดนี้ ข้าคืนให้เจ้า เพราะเจ้าขโมยเหยื่อที่ข้าล่ามา แล้วยังกล้ากลับคำใส่ร้ายข้า!”
เกาเวินยังไม่ทันหายใจทั่วท้อง หมัดที่สามก็พุ่งเข้ามา
หมัดนี้กระแทกเข้าที่ซี่โครงด้านซ้ายของเขา
เสียงกร๊อบดังขึ้น เกาเวินร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือด ร่างทั้งร่างทรุดลงกับพื้นอีกครั้ง เขากุมซี่โครงกลิ้งเกลือกไปมา เจ็บจนใบหน้าเปรอะไปด้วยน้ำตาและน้ำมูก
“หมัดนี้ ข้าคืนให้เจ้า เพราะเจ้าไปหาล่ายซานมาปลอมเป็นเจ้าหน้าที่ทางการ!”
สามหมัดผ่านไป เกาเวินก็ไม่เหลือสภาพความเป็นคน
เขานอนขดอยู่บนพื้น ส่งเสียงครางอู้อี้ แม้แต่คำขอร้องยังพูดไม่รู้เรื่อง
เกาโส่วเจิ้งกับนางหวังที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มองจนตาแทบถลน