เหล่าผู้ติดตามตระกูลเจิ้งที่อยู่ข้าง ๆ เห็นดังนั้นก็รีบพุ่งเข้ามาหมายจะดึงเติ้งจงออกไป ทว่าจ้าวพอจวินก้าวมาขวางเบื้องหน้า มือกุมด้ามดาบไว้ พลางกวาดตามองพวกเขาอย่างเย็นชา
ผู้ติดตามเหล่านั้นพลันหยุดนิ่งทันที
พวกเขาล้วนเป็นคนที่เจิ้งป๋อยวนพามาจากหยงหยาง ปกติอาศัยอำนาจของเจิ้งป๋อยวนวางอำนาจบาตรใหญ่ในเมืองผิงอาน แต่เมื่อเจอคนที่แข็งกร้าวจริง ๆ แต่ละคนกลับขลาดเขลาเสียยิ่งกว่าใคร
ส่วนเสมียนชั้นผู้น้อยที่ดูแลคลังคนอื่น ๆ ต่างหวาดกลัวจนหดไปอยู่ตรงมุมกำแพงนานแล้ว ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
ทหารยี่สิบนายที่ตามมาด้วยอัดอั้นความโกรธไว้เต็มอกมานาน พอเห็นเติ้งจงลงมือแล้ว ไหนเลยจะอดกลั้นไหว
“อัดมัน!”
“ตีไอ้สารเลวนี่ให้ตาย!”
ทหารยี่สิบคนกรูกันเข้าไป ล้อมเจิ้งป๋อยวนแล้วระดมหมัดเท้าใส่ไม่ยั้ง
บางคนใช้หมัดชก บางคนใช้เท้าเตะ ยังมีบางคนถอดฝักดาบออกมาฟาดใส่ร่างเขา
เจิ้งป๋อยวนถูกตีจนกลิ้งเกลือกไปทั่วพื้น กอดศีรษะร้องโหยหวนไม่หยุด ดูราวกับสุนัขดินที่ถูกเตะจนพลิกคว่ำ
เกาหยางยืนอยู่ด้านข้าง ไม่ได้ห้ามปรามตั้งแต่ต้นจนจบ
เขาถึงกับถอยหลังไปสองก้าว เปิดที่ว่างให้พวกเขามากขึ้น
“ท่านนายพลเกา!” เสมียนชั้นผู้น้อยที่ดูแลคลังหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ “นี่... หากมีคนตายขึ้นมาจะทำอย่างไรขอรับ?”
“ไม่ถึงตายหรอก” เกาหยางเอ่ยเสียงเรียบ “พวกเขาล้วนเป็นคนช่ำชอง รู้ว่าตีตรงไหนถึงจะเจ็บแต่ไม่ทำลายเส้นเอ็นกระดูก”
เสมียนชั้นผู้น้อยชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนสังเกตเห็นว่าทหารเหล่านั้นแม้จะลงมืออย่างดุดัน แต่ก็หลบเลี่ยงจุดสำคัญทั้งหลายจริง ๆ