คบเพลิงถูกขว้างเข้าไปในกระโจม ผืนผ้าแห้งกรอบติดไฟทันที เปลวเพลิงพุ่งสูงขึ้นพร้อมเสียงตูม
ทหารเซียนเปยที่นอนอยู่ข้างในถูกไฟคลอกจนสะดุ้งตื่น ร้องโหยหวนพลางกลิ้งตัวออกจากกระโจม บางคนมีไฟลุกท่วมร่าง กลิ้งเกลือกอยู่บนพื้น
กระโจมหลายหลังในกองหน้าลุกเป็นกองเพลิงในพริบตา แสงไฟสาดย้อมท้องฟ้าครึ่งหนึ่งให้แดงฉาน
เกาหยางรั้งบังเหียนม้า ยืนอยู่ด้านในประตูค่าย กวาดตามองสถานการณ์ในค่าย
มู่หยงตู้แบ่งกองหน้าและกองกลางออกจากกันอย่างชัดเจน ตรงกลางมีพื้นที่ว่างกว้างเกือบห้าสิบก้าว บนพื้นที่นั้นจอดรถเสบียงและยุทโธปกรณ์ไว้
ไฟจากกองหน้าลามไปไม่ถึงกองกลาง ทหารในกองกลางตื่นกันหมดแล้ว กำลังชุลมุนรวมพลตั้งแถว
“อย่าบุกลึก! เผาอยู่แค่ตรงประตูค่าย!”
เกาหยางตะโกนสั่งพวกพี่น้องที่อยู่ด้านหลัง
จุดประสงค์ของเขาในคืนนี้ไม่ใช่การบุกตีค่ายใหญ่ของมู่หยงตู้ให้แตกจริงๆ
ล้อเล่นหรืออย่างไร ในค่ายมีคนประจำการกว่าสองพันคน ต่อให้ยืนเรียงแถวให้เขาฟันทีละคน เขาก็เหนื่อยตายได้
เขาเพียงต้องการก่อเรื่องให้ใหญ่โต ให้พวกเซียนเปยรู้ว่า ต่อให้มีมู่หยงตู้คุมอยู่ เมืองหลิวหลินก็ไม่ใช่ที่ที่พวกมันจะนอนหลับอย่างสบายใจได้
เปลวไฟโหมแรงขึ้นเรื่อยๆ กระโจมกว่าสิบหลังในกองหน้าถูกจุดไฟจนหมด เปลวเพลิงพวยพุ่งสูงกว่าสองจั้ง คลื่นความร้อนแผดเผาจนผู้คนแทบลืมตาไม่ขึ้น
พวกพี่น้องของเกาหยางบุกตะลุยไปทั่วกองหน้า มุ่งจุดไฟตรงบริเวณที่กองเสบียงและอาวุธยุทโธปกรณ์ไว้ หากเจอทหารเซียนเปยที่กระจัดกระจายก็จะรุมฟันจนตาย หากเจอทหารที่ตั้งขบวนเป็นระเบียบก็จะหลบคมแล้วอ้อมหนีไป