ไช่พางจื่อหนีออกจากเมืองมาได้ เรื่องนี้เป็นสิ่งที่ทุกคนคาดไม่ถึง
ทหารที่เฝ้าประตูเมืองทิศเหนือไม่กี่คนนั้นเขาล้วนรู้จักดี เขายัดเงินให้คนละห้าแท่งเงิน ทหารเหล่านั้นก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง เปิดประตูปล่อยเขาออกไป
หลังออกจากเมือง ไช่พางจื่อมุ่งหน้าไปทางเหนือ เลือกเดินแต่ทางเล็กทางน้อย สุดท้ายกลับไปถึงนอกค่ายใหญ่ของพวกเซียนเปยได้จริง ๆ
ลมกลางคืนพัดปะทะใบหน้าราวกับคมมีด แต่ไช่พางจื่อกลับเหงื่อท่วมกาย
เขากลัว
กลัวว่าคนของเกาหยางจะตามทัน ยิ่งกลัวว่าพอไปถึงค่ายใหญ่ของเซียนเปยแล้ว พวกเซียนเปยจะไม่เชื่อคำพูดของเขาและฟันเขาทิ้งเสียตรงนั้น
แต่ไม่ไปก็ไม่ได้
ซุนถิงเหอหมดทางรอดแล้ว จ้าวเม่าไฉ่กับซุนฝูไหลก็คงหนีไม่พ้นเช่นกัน
ทรัพย์สิน ร้านรวง และแท่งเงินสำริกสองหีบที่ซุกไว้ในห้องใต้ดินของเขาในเมืองผิงอาน ยามนี้คงถูกคนของเกาหยางยึดไปหมดแล้ว
หากยังอยู่ในเมือง สิ่งที่รอเขาอยู่ก็คือเชือกเส้นหนึ่งสำหรับผูกคอตาย
มีเพียงมุ่งหน้าไปทางเหนือ นำข่าวในมือไปแลกกับชีวิตหนึ่งชีวิต
ไช่พางจื่อลูบจดหมายที่ซุนถิงเหอเขียนด้วยมือตนเองในอกเสื้อ จดหมายประทับตราแม่ทัพเหลียงโจวไว้
มีตรานี้อยู่ พวกเซียนเปยน่าจะเชื่อเขา
ก่อนฟ้าสาง ในที่สุดเขาก็มองเห็นแสงไฟจากค่ายใหญ่ของเซียนเปย
ค่ายของเซียนเปยตั้งอยู่บนพื้นที่โล่งห่างจากเมืองผิงอานไปทางเหนือสามสิบลี้ กระโจมทอดยาวต่อเนื่องกัน ราวกับเมืองเล็กไร้กำแพง
ไช่พางจื่อยังห่างจากประตูค่ายสามร้อยก้าว ก็ถูกกองลาดตระเวนที่ขี่ม้าตรวจตราขวางไว้
ม้าเร็วสามตัวทะยานออกมาจากความมืด ทหารเซียนเปยบนหลังม้าขึ้นคันธนูพาดลูกศร เล็งมาที่เขา