มู่หยงฟู่พลันเงยหน้าขึ้น
ในความมืด ก้อนหินใหญ่เท่าหินโรยแป้งก้อนหนึ่งกลิ้งลงมาจากยอดผาปากอินทรี พาเศษหินและฝุ่นดินร่วงตามลงมา ก่อนกระแทกโครมครามใส่กลางขบวนทัพ
เสียงกรีดร้องพลันระเบิดขึ้นท่ามกลางความมืด
ก้อนหินนั้นทับทหารสามนาย ร่างของพวกเขาแหลกเละเป็นก้อนเนื้อในทันที
ต่อจากนั้น ก้อนที่สองและก้อนที่สามก็กลิ้งตามกันลงมาจากยอดผา ทับลงกลางฝูงชนที่เบียดเสียดกันแน่น เลือดเนื้อกระจายว่อน
ขบวนทัพพลันโกลาหล
เหล่าทหารต่างแย่งกันหลบหินที่ร่วงลงมา ผลักดันเบียดเสียดกัน บางคนถูกชนล้มลงกับพื้น ก่อนถูกพวกเดียวกันเหยียบซี่โครงหัก
ในความมืดแยกทิศตะวันออกตะวันตกเหนือใต้ไม่ออก บางคนชนเข้ากับผาหิน บางคนตกลงไปในร่องเขาข้างทาง เสียงกรีดร้องกับเสียงร่ำไห้ปะปนกันอื้ออึง
ถัดมาไม่นาน แสงไฟก็สว่างขึ้นบนหน้าผาทั้งสองฝั่ง
คบเพลิงกว่าร้อยเล่มถูกจุดขึ้นพร้อมกัน ส่องผาปากอินทรีทั้งแห่งสว่างไสวดุจกลางวัน
มู่หยงตู้เงยหน้ามองขึ้นไป ท่ามกลางแสงไฟเห็นคนยืนเรียงรายเต็มยอดผา อย่างน้อยก็มีมากกว่าร้อยคน
คนที่ยืนอยู่หน้าสุดเป็นผู้นำ มือกำคันธนูเขาแรดไว้แน่น แสงไฟส่องสะท้อนใบหน้าของเขา
คือเกาหยาง
“มู่หยงตู้”
เสียงของเกาหยางดังมาจากยอดผา ก้องกังวานไปทั่วหุบเขา
“คนของเจ้าติดอยู่ในหุบเขามาทั้งวันทั้งคืน ทั้งหิวทั้งเหนื่อยล้า บัดนี้ยังถูกข้าปิดทางไว้ในผาปากอินทรีแห่งนี้ เจ้าจะยอมจำนนเอง หรือจะให้ข้าผลักหินทั้งหมดลงไป?”
มู่หยงตู้กำด้ามดาบแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว
เขาไม่ตอบ เพียงคำนวณตำแหน่งของทั้งสองฝ่ายในใจอย่างรวดเร็ว
เกาหยางยืนอยู่บนยอดผา อยู่ในตำแหน่งสูงกว่า พิฆาตธนูของเขายิงครอบคลุมทั่วผาปากอินทรี ส่วนคนของเขาอยู่ก้นหุบ ลูกธนูยิงไม่ถึงยอดผา