เกาหยางหันกลับมามองซุนถิงเหอ สีหน้าไม่ถ่อมตนจนเกินไปและไม่หยิ่งผยอง
“แม่ทัพซุน นายพันเอกหม่าลอบใส่ร้ายสหายร่วมรบต่อหน้าข้าศึก ผู้คนล้วนเห็นกับตา หลักฐานชัดเจน ธรรมนูญทัพชายแดนมาตราที่สิบสอง ผู้ใดลอบใส่ร้ายสหายร่วมรบต่อหน้าข้าศึก มีโทษประหารโดยไม่มีข้อยกเว้น กระหม่อมเพียงปฏิบัติตามกฎทัพเท่านั้น”
นิ้วของซุนถิงเหอบีบด้ามดาบแน่น ข้อนิ้วขาวซีดจนคล้ำเขียว
เขารู้ว่าเกาหยางพูดถูก
เรื่องนายพันเอกหม่าสั่งปิดประตูเมือง ทหารหลายร้อยนายบนกำแพงเมืองล้วนเห็นกับตา ต่อให้คิดพลิกคดีก็ทำไม่ได้
หากตอนนี้เขาลงโทษเกาหยาง ทหารเหล่านี้ย่อมไม่ยอมแน่
ดูจากเหตุการณ์เมื่อครู่แล้ว ถึงขั้นอาจเกิดความวุ่นวายในค่ายได้ด้วยซ้ำ
แต่เขากล้ำกลืนความแค้นนี้ไม่ลง
พรานตัวเล็กๆ คนหนึ่งฆ่าคนสนิทของเขาต่อหน้าต่อตา แต่เขากลับทำอะไรไม่ได้แม้แต่จะเอ่ยปาก
“ดี ดี ดี! ช่างรู้จักปฏิบัติตามกฎทัพเสียจริง ในเมื่อหัวหน้าหมู่ทหารเการู้กฎทัพดีเช่นนี้ แม่ทัพผู้นี้จะจดจำเอาไว้!”
เขาหันหลังเดินจากไป เสื้อคลุมสีแดงเลือดหมูสะบัดเป็นเส้นโค้งอยู่ด้านหลัง
ทหารคนสนิทรีบตามไป ล้อมซุนถิงเหอลงจากกำแพงเมือง
บนกำแพงเมืองเหลือเพียงเกาหยางกับเหล่าทหาร
เมื่อเงาร่างของซุนถิงเหอลับตาไป เสียงโห่ร้องชื่นชมก็ดังกระหึ่มขึ้นบนกำแพงเมืองอีกครั้ง ครึกครื้นกว่าเดิมและดังกว่าเดิม
โกวหวาเป็นคนแรกที่พุ่งเข้ามาหาเกาหยาง มือยังกอดคันธนูเขาแรดที่หนากว่าแขนของตน ใบหน้าแดงก่ำ
“พี่ใหญ่เกา! ท่านเก่งกาจเหลือเกิน! ไอ้แซ่หม่านั่นสมควรตายมานานแล้ว!”