ผู้ที่เชาอันส่งไปถ่ายทอดคำสั่งวิ่งอยู่เกือบครึ่งชั่วยาม จึงพบกองทหารพ่ายแพ้กลุ่มแรกที่เมืองซานเจียจี
หัวหน้ากองทหารพ่ายแพ้กลุ่มนี้ชื่อหลิวหมาจื่อ เมื่อได้ยินเช่นนั้นก็ถีบปลุกลูกน้องสิบกว่าคนให้ตื่นทันที แล้วรีบมุ่งหน้าไปยังเมืองชิงสือในยามราตรี
หลิวหมาจื่อเดินนำอยู่หน้าสุด ในใจกำลังคำนวณว่าพรุ่งนี้เมื่อไปถึงหมู่บ้านชิงหนิว จะจัดการพวกพรานเหล่านั้นอย่างไร
ทหารพ่ายแพ้ใต้บังคับบัญชาของเขาเดินตามหลังมาเป็นกลุ่มเล็กกลุ่มน้อย
แสงจันทร์ถูกเมฆบดบังไปกว่าครึ่ง ป่าไม้สองข้างทางบนภูเขามืดดำสนิท
หลิวหมาจื่อเดินมาได้เกือบครึ่งชั่วยาม ก็เริ่มมองเห็นเค้าโครงของเมืองชิงสืออยู่ไกลๆ
หาดทรายนอกเมืองมืดสนิท มีเพียงร้านค้าไม่กี่แห่งตรงปากเมืองที่ยังมีแสงไฟริบหรี่
“พี่น้องทั้งหลาย เร่งฝีเท้าอีกหน่อย พอถึงในเมือง ข้าจะเลี้ยงพวกเจ้าดื่ม...”
หลิวหมาจื่อยังพูดไม่ทันจบ ลูกศรเหล็กดอกหนึ่งก็พุ่งออกมาจากพุ่มไม้ข้างทาง
หัวลูกศรแทงทะลุเข้าทางด้านข้างลำคอของเขา ก่อนโผล่ออกอีกด้านหนึ่ง พร้อมกระเซ็นเป็นละอองเลือด
หลิวหมาจื่อถลาไปข้างหน้า ล้มคว่ำหน้าลงบนพื้นโคลน
เหล่าทหารพ่ายแพ้พลันแตกตื่นโกลาหล
“มีคนซุ่มโจมตี!”
“ทางนั้น! ในพุ่มไม้!”
“หยิบอาวุธ! หยิบอาวุธ!”
ทหารพ่ายแพ้ต่างชักดาบกันอย่างชุลมุน บ้างพุ่งเข้าไปในพุ่มไม้ บ้างหันหลังวิ่งหนีเข้าป่า วุ่นวายราวกับหม้อโจ๊กเดือด
แต่พวกเขายังมองไม่เห็นแม้แต่เงาของศัตรู
เงาคนสิบกว่าร่างพุ่งออกมาจากป่าไม้ทั้งสองฟากพร้อมกัน
ซ่งสือโถวเป็นคนแรกที่บุกเข้าไปในกลุ่มทหารพ่ายแพ้