เรื่องวุ่นวายที่ลานนวดข้าวยุติลง
ผู้นำระดับมณฑลกับผู้กำกับกรมตำรวจเทศบาลมาส่งหวังหยางถึงปากหมู่บ้านด้วยตัวเอง
รถจี๊ปสามคันจอดอยู่ริมทางดิน เครื่องยนต์ส่งเสียงคำรามกึกก้อง
ผู้กำกับกรมตำรวจเทศบาลหยิบซองกระดาษหนังวัวหนาเตอะออกจากกระเป๋า ก่อนหมุนตัวก้าวฉับ ๆ มาหยุดตรงหน้าหวังหยาง
เขายัดซองใส่มือหวังหยางโดยตรง ตั้งใจพูดให้ชาวบ้านที่แอบชะเง้อมองอยู่รอบ ๆ ได้ยินอย่างชัดเจน
“สหายหวังหยาง นี่คือเงินที่หลี่เตอฟาอันธพาลรีดไถชาวบ้านไป ตอนนี้คืนให้เจ้าของเดิมแล้ว รับไว้ให้ดี!”
หวังหยางชั่งน้ำหนักซองในมือ ความหนาพอดีเป๊ะ ข้างในมีเงินหนึ่งพันห้าร้อยหยวนถ้วน
“ขอบคุณผู้นำที่กำจัดภัยร้ายเพื่อประชาชนครับ เงินก้อนนี้ผมรับไว้ได้อย่างสบายใจ”
หวังหยางรับเงินมาโดยไม่รู้สึกผิดแม้แต่น้อย
เดิมทีเงินก้อนนี้ก็เป็นเงินที่เขาหามาเอง ตอนนี้มีที่มาถูกต้องแล้ว ใครก็หาเรื่องตำหนิเขาไม่ได้
ผู้นำระดับมณฑลตบไหล่หวังหยาง พลางพยักหน้าอย่างชื่นชม
“ตั้งใจทำงานให้ดี มีปัญหาอะไรก็รายงานองค์กรได้ทุกเมื่อ”
ขบวนรถแล่นจากไปพร้อมฝุ่นสีเหลืองที่ฟุ้งตลบ ทิ้งชาวบ้านทั้งหมู่บ้านให้ยืนงงเป็นไก่ตาแตกอยู่กลางลม
ส่งขบวนรถไปแล้ว หวังหยางก็ผลักประตูรั้วบ้านตัวเองเข้าไป
ซวยเทาหัวยังยืนอยู่หน้าห้องโถง สองมือกำมีดทำครัวแน่น เห็นได้ชัดว่าเตรียมพร้อมสู้ตายกับใครก็ตามได้ทุกเมื่อ
พอเห็นหวังหยางเดินเข้ามาอย่างปลอดภัยครบสามสิบสอง เธอก็คลายมือ มีดทำครัวหล่นกระทบพื้นดังเคร้ง
ซวยเทาหัวโผเข้าหาเขาทันที ก่อนจะซุกตัวเข้าในอ้อมอกหวังหยาง