ทันทีที่หวังหยางพูดจบ ฝูงชนก็ฮือฮาขึ้นมาทันที
ใบหน้าบวมฉุของป้าหลิวพลันแดงก่ำขึ้นมา เธอลืมเรื่องพิษจากเถาหนามที่ทำให้ใบหน้าคันยุบยิบไปเสียสนิท
หมูป่า! กวางโรโง่! นี่มันของดีที่เอาไปแลกเงินก้อนโตได้เลย!
“เร็ว! รีบกลับบ้านไปเอากระสอบมา!”
ป้าหลิวกรีดร้อง แล้วหันหลังวิ่งกลับบ้านทันที
หวังหมาก็ตอบสนองไม่ช้า เขาทิ้งไข่ไก่ที่แตกคามือแล้วออกวิ่งสุดชีวิต
เขาวิ่งเร็วเกินไปจนรองเท้าผ้าขาด ๆ ที่สวมอยู่หลุดกระเด็นไปข้างหนึ่ง
เขาไม่แม้แต่จะก้มเก็บรองเท้า วิ่งเท้าเปล่าข้างหนึ่งไปบนพื้นดินแข็งเย็นจัด
ชาวบ้านที่เหลือตาเป็นประกายวาววับ ต่างพากันแย่งวิ่งกลับบ้านอย่างลนลาน กลัวว่าถ้าไปช้าจะไม่เหลือแม้แต่ขนหมูให้เก็บ
ลานนวดข้าวที่เมื่อครู่ยังเต็มไปด้วยเสียงโวยวาย ตอนนี้เหลือเพียงเศษผักเน่าเกลื่อนพื้น
หวังหยางมองแผ่นหลังของคนเหล่านั้นด้วยสายตาเย็นชา แล้วหัวเราะเยาะออกมา
ซวยเทาหัวยืนอยู่หลังธรณีประตู มองชาวบ้านที่ทยอยแยกย้ายกันไปจนหมด
เธอรีบเดินขึ้นหน้า ใช้สองมือจับประตูรั้วทั้งสองบานแล้วออกแรงปิด
เสียงกริ๊กดังขึ้น ประตูไม้ก็ลงกลอนแน่นสนิท
เมื่อแน่ใจว่าประตูรั้วลงกลอนเรียบร้อยแล้ว ซวยเทาหัวก็หันกลับมา
เธอกลอกตาใส่หวังหยางอย่างไม่สบอารมณ์
“คุณนี่มันเจ้าเล่ห์เกินไปแล้ว”
ซวยเทาหัวเดินไปข้างโอ่งน้ำ หยิบกระบวยน้ำเต้าตักน้ำขึ้นมาล้างมือ
“ช่องเขาลมดำนั่นเป็นสถานที่อัปมงคล แทบไม่เคยเห็นแสงอาทิตย์ตลอดทั้งปี แม้แต่นักล่าอาชีพแท้ ๆ ของหมู่บ้านยังไม่กล้าเข้าไปง่าย ๆ หมูป่าที่ไหนจะหนาวตายอยู่ข้างใน คุณหลอกพวกเขาโดยคิดว่าพวกเขาเป็นคนโง่จริง ๆ หรือไง?”
หวังหยางหัวเราะหึ ๆ แล้วก้าวยาว ๆ เข้าไปหาเมีย