ความกระอักกระอ่วนเมื่อคืนจบลงอย่างเงียบเชียบในความมืด
ตอนซวยเทาหัวสะดุ้งร้องเพราะถูกของแข็งทิ่มเข้า หวังหยางก็แค่กระแอมเบา ๆ
แสงในห้องสลัว ซวยเทาหัวจึงมองไม่เห็นชัด
ฟ้าเพิ่งเริ่มสาง หวังหยางก็ลุกจากเตียงเตาอุ่น ๆ อย่างแผ่วเบา
เขาเดินไปยังมุมโต๊ะในห้องด้านนอก แล้วล้วงหยิบครีมทาผิวน้ำมันหอยจากเซี่ยงไฮ้กล่องนั้นออกมาจากซอกใต้กระดาษน้ำมันที่จงใจซ่อนไว้ตั้งแต่เมื่อวาน
หวังหยางซ่อนกล่องเหล็กไว้ในกระเป๋าลับด้านในสุดของเสื้อบุนวมอย่างกับเป็นขโมย
เขาไม่ส่งเสียงแม้แต่นิดเดียว ผลักประตูรั้วออกแล้วลอบออกไปเงียบ ๆ
ในห้อง ซวยเทาหัวบนเตียงเตาลืมตาขึ้น
ที่จริงเธอตื่นตั้งแต่วินาทีที่หวังหยางขยับตัวแล้ว
ซวยเทาหัวเห็นกับตาว่าหวังหยางซ่อนครีมทาผิวน้ำมันหอยกล่องนั้นอย่างกับกลัวโจร แล้วลอบออกจากบ้านไป
พอเห็นภาพนั้น ซวยเทาหัวก็จินตนาการความจริงขึ้นมาได้ทันที
เมื่อวานหวังหยางยกทั้งเนื้อ คูปองเสบียง และแบงก์สิบหยวนที่ซื้อมาให้เธอทั้งหมด
แต่กลับปิดบังเรื่องครีมทาผิวน้ำมันหอยที่ผู้หญิงทุกคนใฝ่ฝันถึง ไม่ยอมให้เธอดูเด็ดขาด
ยุคนี้มีหนุ่มบ้านนอกคนไหนกันที่ใช้ของจากเซี่ยงไฮ้ไหว?
ถ้าคิดแบบนี้ งั้นของที่เขาซื้อมาก็ต้องเอาไปประเคนให้ผู้หญิงเจ้าเสน่ห์ข้างนอกแน่ ๆ
ซวยเทาหัวขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม น้ำตาหยดลงบนหมอน
เธอเพิ่งคิดว่าหวังหยางเปลี่ยนไปแล้ว เพิ่งคิดว่าชีวิตเริ่มเห็นแสงสว่างขึ้นมาบ้าง
แต่สุดท้าย ผู้ชายคนนี้กลับหัดเลี้ยงผู้หญิงอื่นไว้ข้างนอกเสียแล้ว
การทรยศแบบนี้ทำให้เธอสิ้นหวังยิ่งกว่าการถูกทำร้ายร่างกายเสียอีก
“หวังหยาง คุณมันสกปรกจริง ๆ!”
ซวยเทาหัวกำผ้าห่มไว้แน่น
“รอคุณกลับมา ฉันจะหย่ากับคุณให้ได้ ต่อให้ต้องพาลูกไปขอทานหรือเก็บของเก่าขาย ฉันก็ไม่มีวันปรนนิบัติผู้ชายใจคดอย่างคุณ!”
บนถนนในหมู่บ้าน น้ำค้างแข็งยามเช้าปกคลุมทั่วพื้น
ลมหนาวเฉือนใบหน้าของหวังหยางราวกับคมมีด
เมื่อเดินผ่านบ่อน้ำตรงปากหมู่บ้าน หญิงชาวบ้านหลายคนที่ตื่นแต่เช้ามาตักน้ำเห็นหวังหยางก็หยุดคุยกันทันที