“ถ้าไม่อยากให้ลูกชายแกอดตาย ก็จงปรนนิบัติฉันดี ๆ ขอแค่ทำให้ฉันพอใจ ของกินของดื่มอร่อย ๆ ก็มีให้แกไม่ขาด!”
“ไม่... อย่านะ ฉันยอมอดตายก็ยังดีกว่า...”
หวังหยางลืมตาขึ้นทันที แล้วกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกคุ้นเคย
พอเห็นปฏิทินแบบเก่าที่แขวนอยู่บนผนัง เขาก็ถึงกับเหม่อลอยไปทั้งคน
ปี 1970...
เขา!
เกิดใหม่แล้ว!
ตอนนี้เป็นช่วงที่หลี่เหลาซาน อันธพาลประจำหมู่บ้าน มาดักถึงบ้านเพื่อบีบบังคับซวยเทาหัว ภรรยาของเขา โดยใช้ของกินเพียงนิดหน่อยมาล่อให้เธอยอมจำนน
คืนนั้นเอง ซวยเทาหัวที่ทนรับความอัปยศไม่ไหวก็พาลูกชายลูกสาวกระโดดน้ำตาย
ส่วนหวังหยางที่ขี้ขลาดและอ่อนแอ ไม่กล้าแม้แต่จะปริปากสักคำ กว่าจะได้เผชิญหน้ากับร่างไร้ชีวิตอันเย็นเยียบของภรรยาและลูก เขาก็เสียใจจนสายเกินไปแล้ว
เขาแค้นเหลือเกิน!
แค้นที่ตัวเองไร้ความสามารถขนาดนั้น!
นับแต่นั้นมา หวังหยางก็ไม่เคยหลับสนิทสักคืน ในฝันมีแต่ใบหน้าซีดขาวของภรรยากับลูกชาย และแววตาสิ้นหวังของพวกเขา
ไม่ว่าจะคนเฒ่าคนแก่หรือเด็ก ๆ ในหมู่บ้าน แม้แต่สาวใหญ่สาวน้อยต่างก็ดูถูกหวังหยาง ต่อหน้าเขาก็เรียกเขาว่าเต่าหดหัว
หวังหยางทนอยู่ในหมู่บ้านต่อไปไม่ไหว จึงจากไปอย่างหมดอาลัยตายอยาก
ครั้งหนึ่งเกิดเหตุไม่คาดฝัน หวังหยางช่วยเจ้าหน้าที่ผู้เชี่ยวชาญด้านเทคนิคคนหนึ่งของกองทัพเอาไว้
เพราะบุญคุณที่ทำไว้กับผู้มีพระคุณคนนี้ หวังหยางจึงมีโอกาสได้เข้ารับราชการทหาร
หวังหยางที่เคยใช้ชีวิตอย่างเลื่อนลอยราวกับพบหลักยึดเหนี่ยว ทุกวินาทีในกองทัพเขาฝึกฝนอย่างหนัก จิตใจยิ่งเด็ดเดี่ยวมั่นคงขึ้น ตัวเขาเปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง
จากทหารใหม่ที่ไม่มีใครเหลียวแล กลายเป็นยอดทหารมือปืนที่โดดเด่นไร้ผู้เทียบ ทั้งยังเก่งรอบด้าน
หลังปลดประจำการ หวังหยางก็ออกไปทำธุรกิจ โชคชะตาเข้าข้างจนทำเงินก้อนโต ใช้เวลาเพียงสองสามปีก็กลายเป็นเจ้าสัวทางธุรกิจ
หวังหยางที่ประสบความสำเร็จและมีชื่อเสียงเคยกลับไปที่หมู่บ้าน แล้วทรมานครอบครัวของอันธพาลประจำหมู่บ้านจนอยู่ก็เหมือนตาย
แต่เรื่องพวกนั้น... ไม่มีประโยชน์เลยสักนิด
อำนาจ ฐานะ เงินทอง และชื่อเสียง ไม่อาจแลกชีวิตภรรยากับลูกที่ตายอยู่ในสายน้ำอันเย็นเยียบเมื่อหลายปีก่อนกลับคืนมาได้!
ทุกครั้งที่นึกถึงเรื่องนี้ หวังหยางก็เสียใจจนแทบขาดใจ
ถ้าตอนนั้นเขากล้าหาญกว่านี้สักหน่อย ถีบประตูออกไปสู้กับไอ้สารเลวอันธพาลนั่น ภรรยาก็คงไม่พาลูกกระโดดน้ำตาย
ตลอดชีวิตนี้ หวังหยางไม่เคยแต่งงาน ต่อให้มีสาวสวยมากมายเข้าหา เขาก็ไม่แม้แต่จะชายตามอง
นี่คือบทลงโทษที่เขามอบให้ตัวเอง
กระทั่งหลังงานเลี้ยงสังสรรค์ครั้งหนึ่ง หวังหยางหมดสติไป เลขานุการจึงรีบพาเขาไปตรวจที่โรงพยาบาล ผลตรวจพบว่าเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย
แม้จะถูกความเจ็บป่วยทรมานจนถึงวันตาย สิ่งที่หวังหยางห่วงหาอยู่ในใจก็ยังคงเป็นภรรยากับลูก
ถ้า...
ถ้าได้กลับไปเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง เขาจะไม่ขี้ขลาดอีกเด็ดขาด!
แน่นอน!
เขาจะไม่ยอมให้ใครมารังแกภรรยากับลูกของเขาอีก!
หวังหยางได้สติกลับมาในทันที แววตาเต็มไปด้วยเจตนาสังหาร เขาคว้าพลั่วเหล็กข้างประตูแล้วพุ่งออกจากห้องด้านใน
“หลี่เหลาซาน ฉันสาปแช่งบรรพบุรุษแกทั้งแปดชั่วโคตร! ไอ้สารเลว กล้ารังแกเมียฉัน วันนี้ฉันจะฆ่าแกให้ตาย!”
“ตายซะ! คราวนี้ฉันจะฆ่าแกให้ได้!”
หวังหยางที่เกิดใหม่กลับมา ดวงตาแดงก่ำ ลงมือทั้งหนักทั้งโหด อยากจะฟาดหลี่เหลาซานให้กลายเป็นเนื้อบดเสียตรงนั้น
หลี่เหลาซานตอบสนองได้เร็ว เขาหลบพลั่วที่ฟาดลงมาได้ ก่อนจะเบิกตาถลนแล้วตะโกนลั่น
“โอ๊ย ฉิบหายแล้ว! หวังหยาง ไอ้ไร้ประโยชน์ แกกล้าตีฉันจริง ๆ เหรอ อยากตายหรือไง!”
“คุกเข่าขอโทษฉันเดี๋ยวนี้ แล้วอาบน้ำแต่งตัวเมียแกให้สะอาด ส่งขึ้นเตียงฉันซะ ไม่งั้นฉันจะฆ่าพวกแกทั้งครอบครัว!”
ในแววตาของหลี่เหลาซานไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย
ในสายตาเขา หวังหยางก็เป็นแค่ไอ้ขี้ขลาดไร้ประโยชน์ ถ้าไม่ใช่เพราะโชคดีช่วยพ่อของซวยเทาหัวเอาไว้ เขาจะได้แต่งงานกับผู้หญิงสวยขนาดนี้หรือไง
มันก็แค่โชคช่วย!
คนที่มีฝีมือจริง ๆ คือหลี่เหลาซานอย่างเขา แค่เล่นตุกติกอยู่เบื้องหลังก็ทำให้ครอบครัวนี้ไม่มีแม้แต่ลมตะวันตกให้ดื่ม
ถ้าไม่อยากอดตาย ซวยเทาหัวก็ต้องคลานเข้าผ้าห่มของเขาแต่โดยดี
วันนี้หลี่เหลาซานก็มาทวงผลที่ลงแรงไว้
ใครจะคิดว่าหวังหยาง ไอ้ขี้ขลาดไร้ประโยชน์ จะพรวดออกมาเสียก่อน
ทำลายเรื่องดี ๆ ของเขา แล้วยังกล้าลอบทำร้ายเขาอีก ช่างไร้เหตุผลสิ้นดี!
หวังหยางทำเหมือนไม่ได้ยินคำขู่ของหลี่เหลาซาน ดวงตายิ่งแดงก่ำราวกับไฟจะลุก พลั่วเหล็กหวดแหวกอากาศเสียงดังวูบวาบ
พลั่วฟาดเข้าใส่ศีรษะหลี่เหลาซานอย่างจังจนเกิดเสียงดังโครม
หลี่เหลาซานยกมือกุมหัว เลือดไหลทะลักซึมตามร่องนิ้ว หน้าผากมีแผลเปิดเป็นทางใหญ่
เจตนาสังหารของหวังหยางรุนแรงและแน่วแน่อย่างยิ่ง
“หลี่เหลาซาน คืนนี้ฉันตั้งใจไว้แล้วว่าจะไม่ปล่อยให้แกมีชีวิตออกไป!”
ในยุคสมัยนี้ ถ้าหลี่เหลาซานบุกเข้าไปลวนลามคนในบ้าน แล้วเรื่องแพร่สะพัดออกไป ต่อให้ถูกตีจนตายก็ไม่ต้องติดคุก
คนทั้งหมู่บ้านจะพากันปรบมือเห็นดีเห็นงาม แม้แต่หมาที่เดินผ่านมายังต้องเข้ามากัดสักสองคำ ถือว่าเป็นการกำจัดภัยให้ชาวบ้าน!
เมื่อเห็นหวังหยางมีแววตาอำมหิต หลี่เหลาซานก็เพิ่งตระหนักได้ถึงเรื่องหนึ่ง
ไอ้หมอนี่จะฆ่าเขาจริง ๆ!
หลี่เหลาซานวิ่งหนีอย่างรวดเร็ว ก่อนจากไปยังลงกลอนประตูใหญ่จากด้านนอกอีกด้วย
หวังหยางถ่มน้ำลายอย่างเคียดแค้น
“หลี่เหลาซาน แกคอยดูเถอะ ฉันจะฆ่าแกให้ได้สักวัน!”
เขาหันหลังกลับเข้าบ้าน
“เมียจ๋า ฉันไล่ไอ้สารเลวนั่นไปแล้ว...”
ภายในห้อง ซวยเทาหัวร้องไห้น้ำตาไหลพราก
ตอนนั้นที่เธอแต่งงานกับหวังหยาง เป็นความคิดของพ่อเธอทั้งนั้น บอกว่าแต่งเพื่อทดแทนบุญคุณ ไม่มีใครถามเธอสักคนว่าเต็มใจหรือไม่
แต่งเข้ามาได้ไม่นาน เธอก็ตั้งครรภ์
ตั้งแต่นั้นมา ซวยเทาหัวก็ตั้งใจอยากใช้ชีวิตกับหวังหยางให้ดี ขยันประหยัดอดออม ดูแลบ้านเรือน สามปีให้กำเนิดลูกสองคน เรียกได้ว่ามีลูกครบทั้งชายหญิง
ใครจะคิดว่าหวังหยางเอาแต่เกียจคร้านไม่ทำงาน วัน ๆ คลุกคลีกับพวกคนไม่ได้เรื่องในหมู่บ้าน ทั้งยังขี้ขลาด ออกไปเป็นสมุนรับใช้คนอื่น แต่กลับไม่ได้ประโยชน์อะไรเลย
กลับเป็นพวกสารเลวในหมู่บ้านเสียอีกที่จ้องเล่นงานซวยเทาหัวผู้แสนสวย
วันนี้หลังจากถูกหลี่เหลาซานก่อกวน ความหวังสุดท้ายในใจของซวยเทาหัวก็ดับลงไปด้วย
แต่งกับไก่ก็เป็นภรรยาไก่ แต่งกับหมาก็เป็นภรรยาหมา แต่ถ้าแต่งกับคนไร้ประโยชน์อย่างนี้ เธอจะมีชีวิตต่อไปได้อย่างไร
หลี่เหลาซานไม่ใช่คนที่จะยอมเลิกราง่าย ๆ มีครั้งแรกก็ย่อมมีครั้งที่สอง
ร่างกายอันบริสุทธิ์ของเธอไม่ช้าก็เร็วคงถูกคนย่ำยี
พอคิดถึงเรื่องนี้ ซวยเทาหัวก็เจ็บปวดราวกับหัวใจถูกมีดกรีด
ตอนนั้นเอง หวังหยางเดินเข้ามาในห้อง
ลูกสาวคนโตวัยเพียงสามขวบส่งเสียงสะอื้น
“พ่อ หนูหิว... หนูหิวมากแล้ว...”
ซวยเทาหัวอุ้มลูกสาวไว้ พลางมองลูกชายตัวน้อยที่ยังอยู่ในห่อผ้าบนเตียงดิน แล้วก็ยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิม
ตั้งแต่แต่งเข้ามา เธอก็แทบไม่เคยได้กินอิ่มสักมื้อ
ซวยเทาหัวที่ยังอยู่ในช่วงให้นมผอมแห้งจนแทบไม่มีน้ำนมเลยสักหยด
ชีวิตลำบากแค่ไหน เธอรู้ดีที่สุด
เธอเสียใจแล้ว
เสียใจที่เชื่อฟังพ่อ แต่งงานกับคนไร้ประโยชน์อย่างนี้ ทำลายทั้งชีวิตตัวเอง แล้วยังทำให้ลูกทั้งสองต้องลำบากไปด้วย
“หนู่นาน...”
เมื่อเห็นลูกสาวตัวน้อยผอมแห้ง หวังหยางก็รีบย่อตัวลง แล้วยื่นมือโอบกอดแม่ลูกที่น่าสงสารเอาไว้
เฮ้อ ทั้งหมดนี้เป็นผลกรรมที่เขาก่อขึ้นเอง!
ซวยเทาหัวผลักหวังหยางออก แล้วกอดลูกสาวไว้แน่น กัดฟันกรอดก่อนเค้นเสียงออกมาจากไรฟัน
“หวังหยาง แกมันไร้ประโยชน์ ไสหัวไป ไปให้พ้น!”
“ฉันกับลูกสองคนไม่หวังพึ่งแกแล้ว ไม่หวังพึ่งแกอีกต่อไปแล้ว!”
ซวยเทาหัวตะโกนอย่างเดือดดาล ใบหน้าแดงก่ำ เธอหมดหวังในตัวหวังหยางอย่างสิ้นเชิงแล้ว
หวังหยางกำหมัดแน่น แววตาเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น
“เมียจ๋า ก่อนหน้านี้ฉันมันสารเลวเอง ให้โอกาสฉันอีกสักครั้งนะ ฉันรับรองว่าจะหาอาหารมาให้พวกเธอสามคนได้แน่!”
“หึ แกเนี่ยนะ?”
ซวยเทาหัวกลอกตาใส่เขา
“ครึ่งชั่วโมง ฉันจะเอาของกินกลับมาให้ได้ รอฉันนะ!”
พูดจบ หวังหยางก็หันหลังเดินออกไปอย่างเด็ดขาด
ซวยเทาหัวมองตามแผ่นหลังของสามีด้วยแววตาเหม่อลอยเล็กน้อย พอเห็นขวดยาฆ่าแมลงที่ซ่อนอยู่ด้านหลัง มุมปากก็ปรากฏรอยยิ้มขมขื่น
“หวังหยาง ถ้าคราวนี้แกยังดีแต่พูด ฉันจะพาลูกไปก่อนแล้วนะ!”