หลังอาหารเย็น ทุกคนต่างกลับไปยังดินแดนของตัวเอง
เสิ่นอี๋กล่อมหนีวหนีวเข้านอน ในที่สุดก็มีเวลามาดูแปลงผัก
เมื่อเห็นถั่วยักษ์เขียวชอุ่มเต็มแปลง เธอก็เด็ดเก็บมาทันที ได้ถั่วยักษ์มา 20 กำ แบ่งครึ่งหนึ่งไว้ให้คนในทีมกิน ส่วนที่เหลือเอาไปวางขายในร้านทั้งหมด
ไม่คิดว่าเพิ่งวางขาย ก็มีคนเข้ามาฝากข้อความแล้ว
คุณนายซวี่: “คุณเจ้าของหนู ถั่วยักษ์กำละ 100 เหรียญเอาชีวิตรอดเหรอ? นี่คิดจะปล้นกันหรือคะ?”
นักชิมสุดอร่อย: “เจ้าของร้าน ถั่วยักษ์ลดราคาอีกหน่อยได้ไหมครับ?”
เจ้ากระต่ายน้อย: “เจ้าของร้าน ถ้าซื้อถั่วยักษ์ทั้งหมด ลดราคาให้หน่อยได้ไหมคะ?”
……
เสิ่นอี๋คร้านจะตอบกลับ ปลูกมาตั้งสามวันเพิ่งได้ถั่วยักษ์มาแค่นี้ จะขายก็ขาย ไม่อย่างนั้นก็เก็บไว้กินเอง
เธอถือโอกาสเติมของอีกรอบ นำสินค้าที่แลกมาจากห้างพนักงานในราคาพนักงานมาขายเอากำไรส่วนต่าง แต่ละวันก็มีรายรับสามถึงห้าพันเหรียญเอาชีวิตรอด
ใต้รายการขายข้าวปั้นในร้าน ยังมีคนฝากข้อความไว้มากมายว่าไม่ได้กินมื้อเย็น อยากให้เอาข้าวปั้นมาวางขายบ้าง
เสิ่นอี๋ตบหน้าผากตัวเอง วันนี้ยุ่งเกินไปจนลืมขายข้าวปั้น เธอจึงไปคุยกับเจียงเสี่ยวฉู่