เสิ่นอี๋จ้องมองสิ่งยักษ์ที่ลอยอยู่กลางอากาศ ความหวาดกลัวไร้ขอบเขตพลันเอ่อท้นขึ้นในใจ
สิ่งยักษ์ที่ผู้คนกว่าเก้าหมื่นคนในพื้นที่แชตมองเห็นพร้อมกัน มันแทบจะปกคลุมโลกเอาชีวิตรอดทั้งใบ แล้วพวกเราจะหนีไปไหนได้อีก?
“เมี้ยว... เจ้านาย รีบหนีไปก่อนเถอะ ตอนที่มันยังหลับอยู่! กลิ่นอายของมันน่ากลัวเหลือเกิน”
เสิ่นอี๋ขมวดคิ้ว สิ่งบ้าอะไรกันแน่? ทำไมจู่ ๆ ถึงปรากฏตัวขึ้นมา? มันจะหลับอยู่นานแค่ไหน?
มันจะโจมตีผู้คนเองหรือเปล่า?
ขณะนั้นเอง กลุ่มงานก็มีข้อความแจ้งเตือนเด้งขึ้นมา
“เนื่องจากสิ่งยักษ์ลึกลับปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน สถานีทุกแห่งเข้าสู่สถานะเตือนภัยระดับหนึ่ง! พนักงานทุกท่านโปรดรีบกลับไปยังสถานีเพื่อรวมพล รับมือกับวิกฤตที่อาจเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ”
หลังจากข้อความแจ้งเตือนนี้ ในกลุ่มยังส่งแผนที่แสดงตำแหน่งสถานีมาด้วย
เสิ่นอี๋เปิดโปรแกรม ระบุตำแหน่งของตัวเอง แล้วแผนที่ก็แสดงสถานีที่อยู่ใกล้ที่สุดออกมา
“ตรวจพบสถานีที่ใกล้คุณที่สุดคือ ‘สถานีที่ 3 เขตตะวันออก’ อยู่ห่างออกไปเพียง 24 กิโลเมตร โปรดมุ่งหน้าไปรวมพลทันที”
เสิ่นอี๋สตาร์ตรถ ตั้งค่าโหมดขับเคลื่อนอัตโนมัติแบบควบคุมความเร็ว แล้วรีบมุ่งหน้าไปยังสถานีหมายเลข 3
เธอหาเวลาคุยกับเพื่อนร่วมทีมในกลุ่มสักหน่อย ปรากฏว่าแสงตะวันอุ่นกับคนอื่น ๆ ก็ได้รับข้อความแจ้งเตือนจากกลุ่มงานเช่นกัน
สตรอว์เบอร์รี่น้อย: “ฉันก็ได้รับคำเรียกจากสถานี ให้เลือกสถานีที่อยู่ใกล้ที่สุดแล้วกลับไปช่วยรบ”
ไอ้ร้อยตัน: “ฉันก็ได้รับแจ้งเหมือนกัน ทำยังไงดี? เราตั้งทีมกันเองแล้วเข้าร่วมรบไม่ได้เหรอ?”