เสิ่นอี๋เดินเข้าไปในโถงแลกเปลี่ยน พบว่าโถงนี้ไม่มีพนักงานประจำการ แต่มุมอับทุกหนแห่งเต็มไปด้วยกล้องวงจรปิด
การแลกเปลี่ยนวัสดุทั้งหมดดำเนินการผ่านเครื่องบริการตนเอง
ที่นี่มีผู้เล่นหลายคนกำลังแลกเปลี่ยนวัสดุอยู่ ต่างคนต่างทำหน้าหมองคล้ำ
"ของที่นี่แพงเกินไป ขนมปังชิ้นเล็ก ๆ ชิ้นหนึ่งแพงถึง 5 เหรียญเอาชีวิตรอด! น้ำหนึ่งขวดก็ 6 เหรียญเอาชีวิตรอด"
"ใช่แล้ว! ฉันมีแค่ 15 เหรียญเอาชีวิตรอด ชาร์จแบตหมดไป 10 เหรียญ เหลือพอซื้อขนมปังชิ้นเล็ก ๆ ได้ชิ้นเดียว"
"ฉันชาร์จแบตเสร็จ ซื้อขนมปังก็ยังไม่กล้าซื้อ ซื้อน้ำหนึ่งขวด แล้วคงต้องออกไปหาลังวัสดุเพิ่ม"
...
เสิ่นอี๋หามุมหนึ่งที่เครื่องแลกเปลี่ยนตั้งอยู่ นั่งลงแล้วเริ่มไล่ดูสินค้าบนหน้าแลกเปลี่ยน
ไล่ดูโดยรวมหนึ่งรอบ ที่นี่ไม่มีวัสดุอัปเกรดพาหนะขาย มีแต่ขายของกิน ของใช้ในชีวิตประจำวัน เครื่องครัว วัตถุดิบอาหาร และสิ่งของเอาชีวิตรอดอื่น ๆ
เธอพบว่าราคาสินค้าประเภทอาหารสำเร็จรูปแพงเกินควรโดยทั่วไป
บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป 10 เหรียญเอาชีวิตรอดต่อห่อ เค้กชิ้นเล็ก 15 เหรียญ ข้าวห่ออุ่น 20 เหรียญ... ขนมปังชิ้นเล็กที่ถูกที่สุดก็ขาย 5 เหรียญเอาชีวิตรอด
เสิ่นอี๋กัดฟัน
อาหารจะแพงแค่ไหนก็ต้องตุนไว้บ้าง หนีวหนีวเหลือแค่นมผงครึ่งกระป๋องแล้ว ปล่อยให้เธอหิวไม่ได้
เธอเลือกอาหารเสริมสำหรับหนีวหนีวหลายอย่าง: กล่องบิสกิตนิ้วฟักทองหนึ่งกล่อง ถุงไส้กรอกปลาค็อดสองถุง ถุงขนมกุ้งกับผักหนึ่งถุง
แล้วยังเลือกชุดเสื้อผ้าฤดูร้อนสำหรับเปลี่ยนอีก 1 ชุด ของพวกนี้รวมกันแล้ว 100 เหรียญเอาชีวิตรอด ราคาพนักงาน 80 เหรียญ