เจียงเสี่ยวฉู่กล่าวว่า “ฉันเคยได้ยินกฎแอบแฝงข้อหนึ่ง ผู้เล่นห้ามออกห่างจากถนนของตัวเองเกินสามชั่วโมง ไม่อย่างนั้นระบบจะยึดถนนคืน หลังจากนั้นเส้นทางเอาชีวิตรอดก็มีแต่ต้องแย่งถนนแย่งของกับคนอื่น”
ไอ้ร้อยตันรู้สึกหงุดหงิดอยู่บ้าง “โว้ย ยังมีกฎแอบแฝงแบบนี้ด้วยเหรอ? ไม่ใช่ว่าถ้าคนยังมีชีวิตอยู่ ถนนก็จะอยู่ตลอดไปหรอกเหรอ?”
แสงตะวันอุ่นขมวดคิ้วเล็กน้อย “ดูท่ากฎแอบแฝงข้อนี้มีไว้ป้องกันไม่ให้ผู้เล่นรวมกลุ่มค้างคืนสินะ รวมกลุ่มกันก็ปลอดภัยขึ้นก็จริง แต่ต้องใช้ถนนร่วมกับคนอื่น ของก็มีน้อยลง พื้นที่เอาชีวิตรอดของผู้เล่นก็ถูกบีบให้แคบลง…”
เสิ่นอี๋พยักหน้า “ตอนนี้พวกเราควรพยายามรักษาถนนส่วนตัวของตัวเองไว้ให้ดีที่สุด อย่างน้อยของที่เก็บได้ระหว่างทางก็ยังเป็นของเรา
แต่ละวันเราก็แยกกันเก็บของบนถนนของตัวเอง ทำภารกิจไมล์ให้สำเร็จ พอถึงคราววิกฤตค่อยรวมทีม ช่วยกันก้าวผ่านอุปสรรค”
ทุกคนเห็นด้วยกับวิธีนี้เป็นอย่างมาก
“แสงตะวันอุ่น พวกเราออกมานานแล้วใช่ไหม? ถึงเวลากลับกันแล้ว” ไอ้ร้อยตันเตือน
“ใช่ ถึงเวลากลับแล้ว” แสงตะวันอุ่นลุกขึ้นยืน
ตอนแรกทุกคนไม่รู้กฎแอบแฝงของระบบ แต่ตอนนี้รู้แล้ว ย่อมต้องรีบกลับไปรักษาถนนส่วนตัวของตัวเอง
“ไอ้ร้อยตัน รีบเอารถของฉันลงมาเร็ว” เสิ่นอี๋เตือน
“จัดให้เดี๋ยวนี้” ไอ้ร้อยตันสตาร์ตรถ
สตรอว์เบอร์รี่น้อยรู้สึกเสียดายที่ต้องแยกจากกัน “แล้วฉันล่ะ? ต่อไปจะเดินทางไปกับพี่จูจิ่วไม่ได้แล้วเหรอ?”
เสิ่นอี๋ตบหลังมือเธอเบาๆ “สตรอว์เบอร์รี่น้อย ไม่ต้องกังวลนะ ว่างๆ พวกเราค่อยนัดเจอกันอีกก็ได้ ทุกวันมีโอกาสเปิดดันเจี้ยนหนึ่งครั้ง”