เสิ่นอี๋กำลังขับรถอยู่บนทางหลวง ท้องฟ้าที่ก่อนหน้านี้แดดจ้าอยู่ดีๆ ก็พลันมืดครึ้มลง
อากาศเย็นสบายช่วยพัดพาความร้อนออกไปบ้าง ทำให้ความคิดว้าวุ่นกังวลของเธอสงบลงเล็กน้อย
ตอนนั้นเอง หนีวหนีวก็พลันตื่นขึ้น ดวงตาสดใสมองเธอด้วยแววออดอ้อน
“หม่าม้า หนีวหนีวหิวแล้ว” เสียงอ้อแอ้แสนนุ่มนิ่มของหนีวหนีวราวกับเสียงสวรรค์ ดังขึ้นข้างหูเธอ
เธอประหลาดใจ แทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง หนีวหนีวเหมือนจะพูดเป็นประโยคเต็มๆ ได้แล้ว
เธอบีบแก้มเล็กๆ ของหนีวหนีว แล้วตรวจดูในปาก ปรากฏว่าฟันขึ้นแล้ว แถมยังโผล่พ้นเหงือกมาพร้อมกันถึงสี่ซี่
“หม่าม้า หนีวหนีวหิว หิวแล้ว”
พอได้ยินเสียงอ้อแอ้ของหนีวหนีวอีกครั้ง หัวใจของเสิ่นอี๋ก็แทบละลาย เธอยิ้มพลางตอบกลับ
“หนีวหนีวรอแป๊บนะ หม่าม้าจะทำไข่ตุ๋นให้กิน”
เธอแท็กเจียงเสี่ยวฉู่ ขอให้เขาช่วยทำไข่ตุ๋นรสอ่อนๆ ให้ ไม่ถึงสามนาที ไข่ตุ๋นก็ถูกส่งมาให้
“คุณเจ้าของหนู ไข่ตุ๋นเสร็จแล้วครับ ระวังร้อนนะครับ”
“ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะ”
เสิ่นอี๋โรยน้ำตาลทรายขาวลงในไข่ตุ๋นเล็กน้อย แล้วป้อนให้หนีวหนีวลองชิมสองคำ หนูน้อยชอบมาก
“อ่าฮ่า เหมียวๆ……”
กินไข่ตุ๋นเสร็จแล้ว หนูน้อยก็ดูมีชีวิตชีวาเป็นพิเศษ คลานขึ้นไปบนเตียงที่เบาะหลังด้วยตัวเองเพื่อไปเล่นกับแมวลายตัวน้อย
ดูท่าจะหายป่วยแล้ว
เสิ่นอี๋ถอนหายใจอย่างโล่งอก แล้วขับรถเดินทางต่อ
ท้องฟ้ามืดครึ้มลงเรื่อยๆ ดูท่าเหมือนฝนกำลังจะตก