“อาจิ่ว ต่อไปจะเอายังไงดี? จะรอฝนหยุดอยู่ตรงนี้ หรือเปลี่ยนเส้นทางไปดูสถานการณ์?”
ทั้งแสงตะวันอุ่นและไอ้ร้อยตันต่างรอให้เธอตัดสินใจ ผู้เล่นตัวท็อปที่มีสายซัพพอร์ตถึงสองคนแบบนี้ ต้องรีบเกาะขาให้แน่นแล้ว
เสิ่นอี๋มองทั้งสองคน นึกย้อนถึงสถานการณ์คับขันเมื่อครู่ที่ถูกสัตว์กลายพันธุ์ล้อม ใจก็ยังเต้นไม่หาย
“เอาตามที่ตกลงกันไว้แต่แรก หากจำเป็นค่อยรวมกลุ่มกัน ปกติก็แยกย้ายกันเก็บของ แล้วรีบเพิ่มระดับให้เร็วที่สุด”
เสิ่นอี๋บอกหลักการของทีม ก่อนจะพูดต่อว่า “ตอนนี้ทีมเรายังขาดหมออีกคน
ฉันมีคนที่เหมาะอยู่คนหนึ่ง แต่ตอนนี้เธอกำลังเจอปัญหานิดหน่อย เราต้องไปช่วยเธอก่อน”
แสงตะวันอุ่นตอบรับทันที “ได้เลย เธอดึงเขาเข้าทีม แล้วให้ส่งพิกัดมาในทีม”
“แต่เรามีรถสองคัน จะไปกันยังไง?” เสิ่นอี๋มองรถวิศวกรรม แล้วมองรถของตัวเองอย่างลำบากใจ
ไอ้ร้อยตันหัวเราะ “เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง ฉันมีเครนติดรถ ยกรถของเธอขึ้นมาแล้วลากไปด้วยกันก็เรียบร้อย”
ตอนนั้นเองเสิ่นอี๋ถึงเพิ่งสังเกตว่า รถของเขาเป็นรถขนส่งวิศวกรรมที่มีเครนติดรถมาด้วย บนรถบรรทุกรถออฟโรดสามสี่คันก็ยังไม่มีปัญหา
“ดี งั้นลงมือกันเลย” เสิ่นอี๋พาแมวลายตัวน้อยกลับขึ้นรถ ถอดเสื้อกันฝนแล้วเก็บให้เรียบร้อย
“อาจิ่ว พวกคุณนั่งให้เรียบร้อย คาดเข็มขัดนิรภัยให้ครบ ฉันจะเริ่มใช้เครนแล้ว” ไอ้ร้อยตันส่งข้อความเสียงเข้าทีม
“ได้”
เสิ่นอี๋คาดเข็มขัดนิรภัย แล้วติดต่อสตรอว์เบอร์รี่น้อย พอสตรอว์เบอร์รี่น้อยได้ยินว่าพวกเขาจะมาช่วย ก็ซาบซึ้งจนร้องไห้