เสิ่นอี๋นอนอยู่บนเตียง พลิกตัวไปมาทั้งคืน กว่าจะหลับตาลงได้ก็ยากเย็น คืนนี้คงเป็นคืนที่นอนไม่หลับแน่ๆ
เธอเปิดดูแชท พบว่ามีหลายคนที่เหมือนกับเธอ กลัวจนนอนไม่หลับ
“ข้างนอกมืดสนิท ฉันกลัวความมืด นอนไม่หลับ...”
“ข้างถนนมีตาสีเขียวเป็นร้อยๆ คู่จ้องมองรถฉันอยู่ ฉันแทบไม่กล้าหายใจแรงๆ ยังไงจะกล้าหลับไหว พี่ๆ น้องๆ ฉันควรทำไงดี?”
“ทางฉันก็เหมือนกัน ถูกฝูงหมาป่าล้อมไว้... พวกมันอยู่ในพงหญ้าริมถนน ดวงตาเขียวๆ เหมือนไฟผี ดูน่ากลัวมาก!”
“วันนี้ฉันปั่นจักรยานมาทั้งวัน เหนื่อยมาก ง่วงมาก... แต่ไม่กล้านอน ฝูงหมาป่าพวกนั้นเมื่อไหร่จะไปกันสักที?”
“ช่วยด้วย! หมาป่าจำนวนมากกำลังโจมตีรถฉันอยู่!”
มีคนส่งข้อความเสียงขอความช่วยเหลือออกมา ทุกคนตกใจกันไม่น้อย มีคนรีบถามต่อทันที
“คุณเข้าไปในบริเวณหมอกแล้วเหรอ ทำไมฝูงหมาป่าถึงโจมตีคุณล่ะ?”
คนนั้นตอบด้วยความตื่นตระหนก: “ฉันไม่ได้เข้าไปในบริเวณหมอก แค่เมื่อกี้ฉันเห็นดวงตาสีเขียวอยู่รอบๆ มากมาย กลัวมากเลยสตาร์ทรถเพื่อย้ายที่ไปค้างคืนที่อื่น
ฉันเหยียบคันเร่งไปหนึ่งกิโลเมตร แต่แล้วฝูงหมาป่าพวกนั้นก็วิ่งตามมาทัน และโจมตีรถฉันด้วย...”
ข้อความเสียงนี้ยังมีเสียงคำรามของฝูงหมาป่าแทรกมาด้วย ฟังดูน่ากลัวไม่น้อย ทุกคนฟังแล้วรู้สึกขนหัวลุก
มีคนสังเกตเห็นประเด็นสำคัญได้อย่างรวดเร็ว
“ฉันคิดว่าฉันพอจะเดาได้แล้วว่าทำไมฝูงหมาป่าถึงโจมตีรถของเขาโดยไม่ทันตั้งตัว!”