เสิ่นอี๋กำมีดสับฟืนไว้แน่น มือเหงื่อออกด้วยความตื่นเต้น สองตาจ้องมองข้างนอกไม่กะพริบ
กำลังลังเลว่าจะลงจากรถไปดูดีไหม จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงแมวร้อง
"เหมียว~"
ก้มลงไปมองก็พบแมวลายสก๊อตตัวเล็ก ๆ ตัวหนึ่งขดตัวอยู่ใต้เบาะนั่ง จึงถอนหายใจอย่างโล่งอก
"อ๋อ... เป็นแค่แมวตัวเล็กนี่เองเหรอ?"
เจ้าแมวน้อยใช้หัวกลม ๆ ถูเท้าของเธอ สองตาโตกะล่อนจ้องมองเธอ
แล้วก็ร้องเหมียวขึ้นมาอีกครั้ง
เมื่อเห็นท่าทางออดอ้อนขอความเวทนาแบบนั้น เสิ่นอี๋ก็ใจอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว วางมีดสับฟืนลงแล้วย่อตัวลงไปลูบหัวมัน
"เจ้าตัวน้อย เธอหิวหรือเปล่า?"
เจ้าแมวลายน้อยร้องเหมียว ๆ พลางเอาหัวปุยฟู ๆ ถูมือเธอไปมา
เสิ่นอี๋คีบเนื้อปลาชิ้นเล็ก ๆ จากกล่องข้าวของตัวเอง วางไว้ตรงหน้าเจ้าแมว
เจ้าแมวคาบชิ้นปลาไว้ในปาก ร้อง "อืม ๆ..." สองครั้ง แล้วก็สะบัดตัววิ่งออกไป หายไปในความมืดมิดยามค่ำคืน
เสิ่นอี๋มองออกไปข้างนอก ไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรอีกแล้ว จึงนั่งลงกับที่และกินข้าวต่ออย่างสบายใจ
ในห้องแชทกำลังถกเถียงกันอย่างดุเดือด
ต้นเหตุคือมีคนสแปมขออาหาร แล้วก็มีคนทนไม่ไหว สวนกลับไปสองสามคำ สองคนก็เลยมีปากเสียงกัน
"เซิ่งหนี่ว์แห่งอาณาจักรหญิงล้วน: ฉันก็ไม่ได้กินข้าวของบ้านเธอนี่นา เธอจะมาสนใจอะไรนักหนา!"
"คนกินเมล็ดแตงโมหมายเลขหนึ่ง: ฉันแค่ทนคนประเภทที่อยากได้ของฟรี ๆ แบบเธอไม่ไหว ใช้ชื่อเล่นว่า 'เซิ่งหนี่ว์' มาทำเป็นน่าสงสาร บางทีเธออาจจะเป็นลุงหนวดเคราแก่ ๆ ก็ได้นะ!"
"เซิ่งหนี่ว์แห่งอาณาจักรหญิงล้วน: เธอสิลุงหนวดเครา! บ้านเธอทั้งบ้านเป็นลุงหนวดเคราเลยแหละ!"
"ผู้อาวุโสชนชั้นแรงงาน: คนกินเมล็ดแตงโมหมายเลขหนึ่งนี่คงเคยโดนลุงหนวดเคราหลอกมาก่อน เลยเดือดจนกระโดดดึ๋ง ๆ ฮ่า ๆ ๆ..."