“ที่แท้ก็เป็นยาทดลอง… แล้ว ยาตื่นพลัง ที่เหลือยังดื่มได้ไหม?” เจียงเสี่ยวฉู่ยังไม่ค่อยยอมใจนัก
แสงตะวันขมวดคิ้ววิเคราะห์ว่า “ยาพวกนี้ไม่ใช่ยาปลอมหรอก เป็นแค่ยากึ่งสำเร็จรูป ฤทธิ์ยายังพอมีอยู่บ้าง แค่มีโอกาสสำเร็จน้อย และเสี่ยงเกิดผลข้างเคียงมากขึ้น”
เจียงเสี่ยวฉู่ฟังแล้วก็ฮึกเหิมขึ้นมา
“ขอแค่ยังมีหวังที่จะตื่นพลัง ก็คุ้มที่จะลอง! ยังไงหัวหน้ากับพวกเธอก็ดื่มไปแล้ว อย่างมากก็แค่ทรมานสองชั่วโมง อดทนหน่อยเดี๋ยวก็ผ่านไป เผื่อบังเอิญตื่นพลังขึ้นมาล่ะ?”
เจียงเสี่ยวฉู่ตัดสินใจเสี่ยงดู เผื่อรถถีบจะกลายเป็นมอเตอร์ไซค์
คนอื่นอยากห้ามก็ห้ามไม่อยู่
เห็นเขาดื่มยาสีน้ำเงินลงไป ก่อนจะจุ๊บปากแล้วพูดว่า “เหมือนน้ำมะระเลย! ขมจนสุดขอบฟ้า!”
เขายกมือปิดหน้า ดูท่าทางไม่ค่อยสบายเท่าไร
สตรอว์เบอร์รี่น้อยขยับเข้ามาวัดอุณหภูมิให้ “รู้สึกไม่สบายตรงไหนไหม?”
เจียงเสี่ยวฉู่ยกมือปิดหน้า น้ำตาไหลพราก จะร้องก็ร้องออกมาเลย ไม่ต้องแสดง
“มันขม… ชีวิตฉันขมขื่นเหลือเกิน… ตั้งแต่เด็กฉันก็เป็นเด็กกำพร้า โตมากับการกินข้าวบ้านโน้นบ้านนี้ในหมู่บ้าน!